بروز رسانی 
زهرا
زهرا

درد میکشم . . درد . . . هم تلخ است

درد میکشم . . درد . . . هم تلخ است هم ارزان . . . هم گیراییش بالاست . . . هم اینکه تابلو نمیشوم . . . و رفیقی ک مرا به درد معتاد کرد ، ناباب نبود . . . اتفاقا” باب_باب بود . . . فقط نگفته بود که ماندنی نیست!!!

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید
کیهانه
کیهانه

سلام دوستان. برای حمایت از کیهانه، لطفا اپلیکیشن رایگان اندرویدی کیهانه رو

سلام دوستان. برای حمایت از کیهانه، لطفا اپلیکیشن رایگان اندرویدی کیهانه رو از کافه بازار و یا مایکت که لینک دانلود آنها در زیر آمده است دانلود نمایید.{-35-}

و این مطلب رو بازنشر نمایید تا دوستان شما هم ما را حمایت کنند.{-35-}

پیشاپیش از همه شما دوستان گلم تشکر میکنم



مجله خبری کیهانه 
مجله خبری کیهانه




مجله خبری کیهانه 


مجله خبری کیهانه

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید
آینده در انتظار شماست
آینده در انتظار شماست

سلام این کلیپ داخل برنامه ((به روز)) در روز جمعه 29/3/94

سلام
این کلیپ داخل برنامه ((به روز)) در روز جمعه 29/3/94 از شبکه سوم صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شده و تا بحال زندگی میلیون ها نفر رو متحول کرده
به همه پیشنهاد میکنم دانلود کنید اگر لینک مشکل داشت توی همین پست پیام بدید
با تشکر

ورود

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید
زهرا
زهرا

رویای با تو بودن را نمی توان نوشت نمی توان گفت

رویای با تو بودن را نمی توان نوشت نمی توان گفت و حتی نمیتوان سرود
با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی
و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی در نداشتند
و...و من همچون غربت زدای در اغوش بی کران دریای بی کسی
به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و می مانم تا ابد
وتا وقتی که شبنم زلال احساست زنگار غم را از وجودم بشوید
بانوی دریای من...
کاش قلب وسعت می گرفت شمع با پروانه الفت می گرفت
کاش توی جاده های زندگی خنده هم از گریه سبقت می گرفت.

مشاهده همه ی 3 نظر
ستایش
آروم و عادیآروم و عادی
ستایش

چنین گفت زویا فرخی به فرزند خویش        

چنین گفت زویا فرخی به فرزند خویش                که ای صنم،چه خواهی از منه خر؟!

گفت:ای مادر، مگوی این حرف را                        که عمر گران مایه صرف شد در این شتا!

گویم که اسد در دوردست ها                            که مایه ی سربلندی تنویر شد این صیف را

گوید آهیل بی پدر در این انبار                            که خورد کرم ها را بدون سلام!

کشت پدر آهیل را تنویر بی سروپا                      که نباش غمگین،من در زندان

کشت زویا را تنویر و کشت اسد چشم تنویر را                که کور شد، زن احمق روستا!

چنین گفت آهیل به همسرش، صنم:                 که ای عشقم،گلم،میازار خود را به چنین حرف

که کم شود عمر گران مایه ات!                         آن اوقات میمیری و به رحمت خواهی رفت!

صنم گفت : ای آهیل، ای عشقم!                    میدانم حرف هایت به لطف آب است

و لیکن کم گفتن نیز صواب دارد                         آب ارچه همه زلال خیزد

از خوردن پر، ملال خیزد                                 نیکات گفت: بد گفتی ای صنم به همسر خود!

دخالت کردی در عمر گران مایه ی او                 نباید میگفتی این حرف را

شکستی دلش را و عمرش را کم میکنی          میمیری و میمجازاتی در آتش ملالات!

نجما گفت: دلشاد فلج بر صندلی،                  مانند خوکی که به خود مینازد!

حیا گفت: دل خوش هستید ای دوستان!        اما دل خوش نیستید به خاطر حیا!

که دارد ازدواج میکند با راحت این حیا             و طلاق گرفت از فیز بی لالاخ!

زویا گفت : زدم خرمن صد گیاه به رحمت فرزندم،                 که نمیرد در این سینی پر خرمن!

دلشاد گفت: که مادرش به مادربزرگ رحمت کرد،               که شب بی شب شد در این زهر!

سحر گفت: من آن بودم، من آن سونری بودم                     دختر روستای ثروت!

عشق به پیمان و ورزیدن به ملالات او ،                     که گوید مرگ! در تابستان کل کل!

به آخدا من نبودم آن طلای بی سمسم!                  اما فلافلی در درون پیمان بودم!

پیمان گفت: آخدا نیز نبود در آن عشق!                      اما تو بی آبرویی با این سخن بی ادبانه!

مگر گویی که تو فلافلی هستی درون من؟!           یعنی چه به معنیه به میر و مرگ؟!

تنویر گفت : اهای خر ها امضا نکردید برگه ها را!         که املاک شود به اسم منه سالار!

زویا گفت: حالا امید جهان! آه میکشم هرررر روزززز از این که بی هوا رفتییییییی 

مشاهده همه ی 1 نظر