هر روز!
هر روز!

انتظار برای انقلاب فناوری در سفرهای فضایی انتظار برای انقلاب

انتظار برای انقلاب فناوری در سفرهای فضایی 
 انتظار برای انقلاب

انتظار برای انقلاب فناوری در سفرهای فضایی
انتظار برای انقلاب فناوری در سفرهای فضایی : انتظار برای انقلاب فناوری در سفرهای فضایی
: انتظار برای انقلاب فناوری در سفرهای فضایی

: به گزارش : از حدود نیم قرن پیش که یوری گاگارین پیشقراول حضور انسان در فضا شد و بعدها که آرمسترانگ و آلدرین با فضاپیمای عقاب خود بر خاک ماه نشستند و پای بشر خاکی به دنیایی دیگر باز شد، فصل نوینی آغاز شد که عصر فضا نامیدندش.
 
 
این عصر به اندازه عنوان باابهتش برای بشر و سرنوشت او از اهمیت برخوردار بوده و بی تردید به لحاظ مجموعه اقدامات و نتایجش یکی از چالش برانگیزترین و خطیرترین حوزه های دانش و فناوری محسوب می شود. صحبت از دانش فضایی و برنامه های اکتشاف فضایی است که معرفی آن به عنوان یکی از «پیشروترین تحقیقات علمی بشر» سخن گزافی نیست. این حوزه هر چند معرف چند دهه همت و تلاش محققان در پیگیری و تحقق ماجراجویی های فضایی انسان است، اما از نقش ضمنی آن در پیشرفت و توسعه علم و زندگی بشر نیز نمی توان چشم پوشید.
 
 
جستجوی سر نخ تولد و نحوه ظهور شماری از مهم ترین و تأثیرگذارترین فناوری های کنونی، ما را به برنامه های اکتشاف فضا و نقش آن در شکل گیری فهرست بلند بالایی از فناوری های نام آشنا رهنمون می کند که هر چند با الهام از دستاوردهای فضایی رشد و توسعه یافته اند اما هرکدام مسیری متفاوت را در جریان زندگی حال و فردای ما پیدا کرده اند اما به رغم این همه تلاش و همت، برنامه فضایی با تکیه بر داشته های سنتی خود، دورنمای امیدبخشی از آینده ندارد و گفته می شود تحقق آرزوهای بشر برای دسترسی به اهداف خیلی دور تنها با توسل به فناوری های سنت شکن و رویکردهایی بدیع و استثنایی خواهد بود.
 
امروز و در حالی که تب ماجراجویی های فضایی با شتاب گرفتن برنامه های فضایی بخش خصوصی بالا گرفته و طرح هایی برای آینده تقریبا منظور ارسال انسان به مدار زمین وجود دارد، هیجان و امید برای تحقق سفرهای بین سیاره ای با شرایط دلسردکننده ای روبه روست. به بیان دیگر اگر بخواهیم نخستین سفرهای بین سیاره ای را براساس بضاعت فناوری موجود و سرمایه جاری برنامه اکتشاف فضا تخمین بزنیم، احتمالا جای چنین مأموریت هایی به صدها سال آینده حواله خواهد شد.
 
 
 
شاید نتایج بررسی های کمیته بازنگری برنامه پرواز فضایی انسان در آمریکا(هیأت آگوستین) را باید به منزله مهر تاییدی بر چشم انداز دور و کمرنگ پروژه سفرهای بین سیاره ای دانست. در رأی صادره کمیته تحقیق و بازنگری آمده است: «انتظار نمی رود فضاپیمای مطمئن و چند بار مصرفی که بتواند انسان را به ماه برده و برگرداند تا سال۱۴۱۰ خورشیدی در دسترس باشد.» جالب اینجاست که مقصد فضایی ذکر شده برای چنین برآوردی، قمر زمین است که درست پیش روی ما و آنقدر نزدیک است که گاهی هوس می کنیم لمسش کنیم.
 
حال اگر این برآورد را با تشخیص دیگر کمیته جمع کنیم، اوضاع جالب تر هم می شود؛ آنجا که اعلام می کند: «ماه نشین مفروض در صورت دارا بودن عملکرد مناسب هم برای دریافت مجوز لازم جهت ماموریت های سرنشین دار باید سال های طولانی منتظر ​بماند.» با این اوصاف برای عموم علاقه مندانی که انتظار شنیدن شمارش معکوس یک مأموریت میان سیاره ای را در خلال یکصد سال آینده دارند، جو بدبینی و تردیدها بیش از پیش بر فضای امید حاکم می شود.
 
 
البته این حکم ها با انتقادهایی جدی نیز روبه رو شده است و بویژه اکنون که در آستانه فصل نوین سفرهای فضایی بخش خصوصی قرار گرفته ایم، چنین احکامی را باید به منزله آب سردی بر آتش رقابت شرکت ها برای ارائه برنامه های جاه طلبانه پروازهای فضایی دور و نزدیک انسان قلمداد کرد. به طور نمونه، مدیریت پروژه ایکاروس ـ از طرح های پیشگام سفر فضایی میان سیاره ای ـ با این که واقعیت موجود را تأیید می کند، اما پاک کردن سریع صورت مسأله و خط بطلان کشیدن روی قضیه مأموریت بین سیاره ای را نیز اشتباه فاحشی می داند.
 
منتقدان معتقدند کمیته بازنگری پرواز فضایی انسان در قضاوتش موضوع مهمی را از قلم انداخته است. استدلال جالب توجه و تأمل برانگیزی که آنها ارائه می کنند به همان دستاوردهای آشوب زا و غیرقابل پیش بینی در هر دو زمینه فناوری و اقتصاد اشاره دارد که می تواند به آرمان شوق انگیز بشر برای سفر به اعماق فضا شتابی قاطعانه و دلگرم کننده ببخشد.
 
براساس نظریه فناوری های آشوبگر، در جریان پیشروی متعارف رودخانه های علم و فناوری به سمت اقیانوس اکتشافات فضایی، ظهور برخی دستاوردهای فناورانه باعث بروز اختلال و جهش هایی در مسیر پیشرفت خواهد شد که پیامدهای بعدی این بی نظمی می تواند نخستین اکتشاف انسانی از منظومه ستاره ای دیگر را همراه با موجی عظیم به جلو پرتاب کند. البته ظهور فناوری های انقلابی در ۳ حوزه بیش از همه می تواند ما را به سر منزل مقصود و تحقق سفرهای دور فضایی برساند که عبارتند از: ۱) سهولت دسترسی به فضا ۲) تجاری سازی فضا ۳) فناوری گداخت هسته ای.
 
 
 
● شرط اول سفر، دسترسی آسان به مقصد
 
امروزه دسترسی به مدار زمین بسیار گرانقیمت است. برای مثال مأموریت یکی از شاتل های فضایی که البته اکنون بازنشسته شده است، با استعداد نقل و انتقال حدود ۲۵ تن بار به مدار زمین، تقریبا نیم میلیارد دلار هزینه دربرداشت و نیازمند ماه ها برنامه ریزی و ارتش کوچکی از کارکنان پشتیبانی بود. البته این رقم بالا و زمان زیاد در حالی است که مثال بارز شاتل فضایی تنها یک مدل از طرح های دسترسی فضایی تلقی می شود اما پروژه اسکای لون که قرار است محل عرض اندام اروپا در صحنه سفرهای فض

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید