iTech news
iTech news

تاریخچه کارت‌ های گرافیک انویدیا (قسمت دوم) در قسمت

تاریخچه کارت‌ های گرافیک انویدیا (قسمت دوم) 
 در قسمت

تاریخچه کارت‌ های گرافیک انویدیا (قسمت دوم)
در قسمت قبل دیدیم که انویدیا فعالیت خود به عنوان سازنده‌ی پردازنده‌های گرافیکی را چگونه آغاز کرد و با موفقیت در عرضه‌ی کارت‌های سری جی فورس، توانست نظر مایکروسافت را برای استفاده از تراشه‌ی GeForce3 در کنسول ایکس باکس جلب کند. در این قسمت علاوه بر معرفی کارت‌های GeForce سری 6000، 7000، 8000 و 9000، با مشهورترین و پرکاربردترین معماری تاریخ انویدیا یعنی معماری تسلا آشنا خواهیم شد.NV17: نخستین GeForce4

انویدیا در سال ۲۰۰۲ با معرفی چند GPU که بر اساس معماری‌های مختلف و متفاوتی ساخته شده بودند، حسابی گرد و خاک به پا کرد. تمامی کارت‌های مذکور تحت برند GeForce4 بازاریابی می‌شدند. پایین‌رده‌ترین GeForce4 از تراشه‌ی NV17 استفاده می‌کرد که در واقع نسخه‌ای از تراشه‌ی NV11 کارت‌های GeForce2 بود که با استفاده از فرآیند ساخت ۱۵۰ نانومتری تولید می‌شد و سرعت کلاکی بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ مگاهرتز داشت. طراحی این کارت در مقایسه با NV20 به شدت آسان‌تر بود و باعث می‌شد انویدیا بتواند با محصولی مقرون به صرفه وارد بازار دسکتاپ و محصولات قابل حمل شود.
انویدیا سپس دو نسخه از هسته‌ی NV17 را با نام‌های NV18 و NV19 عرضه کرد. NV18 دارای باس بروزرسانی شده برای رابط AGP 8X بود و NV19 هم در واقع مدلی از NV18 بود که از درگاه PCIe پشتیبانی می‌کرد. حافظه‌ی DDR موجود بر روی این دو چیپ هم سرعتی بین ۱۶۶ تا ۶۶۷ مگاهرتز داشت.NV25: پایانی بر جی‌فورس‌های تک رقمی

در حالی که NV17 نیمه‌ی پایین بازار را پوشش می‌داد، انویدیا NV25 را عرضه کرد تا در بازار کارت‌های بالارده حرفی برای گفتن داشته باشد. NV25 به عنوان بهبودی بر معماری GeForce3 توسعه داده شده بود و منابع سخت افزاری آن تقریباً تغییری نسبت به نسل قبل نداشتند. این منابع شامل ۴ پایپ لاین پیکسل، ۸ TMU (واحد نگاشت بافت) و ۴ ROP می‌شدند. NV25 از ۴ سایه‌زن ورتکس بهره می‌برد و نسخه‌ی بهبود یافته‌ای از سیستم LMA-II در آن استفاده می‌شد.
NV25 روی چیپ خود ۶۳ میلیون ترانزیستور با سرعت کلاک بین ۲۲۵ تا ۳۰۰ مگاهرتز را جای داده بود. ۱۲۸ مگابایت حافظه‌ی DDR آن نیز سرعت کلاکی بین ۵۰۰ تا ۵۰ مگاهرتز داشت.
نتایج بنچمارک‌های NV25 در بازی‌هایی که از دایرکت ایکس ۷ استفاده می‌کردند، حاکی از بهبود ۱۰ درصدی عملکرد نسبت به GeForce3 بود، اما بازی‌هایی که از دایرکت ایکس ۸ و سایه‌زن‌های ورتکس پشتیبانی می‌کردند، با استفاده از کارت‌های NV25 تا ۳۸ درصد بهبود عملکرد را تجربه می‌کردند.
انویدیا بعدها مدل تغییر یافته‌ای از چیپ NV25 را با نام NV28 عرضه کرد. تنها تفاوت چیپ جدید پشتیبانی آن از درگاه AGP 8X بود.NV30: نخستین کارت‌های سری FX 5000

در سال ۲۰۰۲، دنیای گیمینگ شاهد عرضه‌ی DirectX 9 مایکروسافت بود؛ یکی از تاثیرگذارترین و پر استفاده‌ترین API های گیمینگ تا به امروز.  ATI و انویدیا هم برای عقب نماندن از قافله هر دو سریعاً مشغول توسعه‌ی سخت افزارهای سازگار با دایرکت ایکس ۹ شدند، و برای چنین کاری لازم بود تا GPUهای جدید آن‌ها با Pixel Shader 2.0 سازگار بودند. ATI توانست در این رقابت گوی سبقت را از انویدیا برباید و در آگوست ۲۰۰۲ اولین کارت‌های سازگار با DX9 را به بازار روانه کند. انویدیا نیز تا پایان همان سال کارت‌های سری FX 5000 خود را که از API جدید مایکروسافت پشتیبانی می‌کردند به بازار عرضه کرد.
هرچند انویدیا از رقیب خود دیرتر وارد بازار شده بود، اما استفاده از ویژگی‌های جدید در این کارت‌ها باعث جذب توسعه دهندگان بازی به سخت افزار این شرکت شد. مهمترین این ویژگی‌ها استفاده از نسخه‌ی اختصاصی پیکسل شیدر انویدیا با نام Pixel Shader 2.0A بود. این نسخه از پیکسل شیدر نسبت به Pixel Shader 2.0 مایکروسافت دارای برتری‌هایی از جمله «بافت وابسته‌ی» نامحدود، تعداد اسلات‌های دستورالعمل بیشتر، قابلیت پیش‌بینی دستور العمل و افکت‌های گرادینت پیشرفته‌تر بود. این بهبود‌ها بعدها به بخشی از Pixel Shader 3.0 مایکروسافت تبدیل شدند.
پردازنده‌ی گرافیکی NV30 که با استفاده از فرآیند ساخت ۱۳۰ نانومتری تولید می‌شد، سرعت کلاکی بین ۴۰۰ تا ۵۰۰ مگاهرتز داشت و از ۱۲۸ تا ۲۵ مگابایت حافظه‌ی DDR2 روی باس ۱۲۸ بیتی با فرکانس ۸۰۰ یا ۱۰۰۰ مگاهرتز بهره می‌برد. NV30 به استفاده از طراحی ۴ پایپ لاینه به همراه دو سایه‌زن ورتکس، ۸ TMU و ۴ ROP ادامه داد. انویدیا در مدل‌های پایین‌رده‌ی خود از نسخه‌ای از NV30 بهره می‌برد که دارای تنها یک سایه‌زن ورتکس و ۴ TMU بود و از حافظه‌های ارزان قیمت DDR استفاده می‌کرد.NV35: کارت‌های FX 5000 بهبود یافته

اگر چه در ابتدا از هسته‌های NV30 در پرچمدار سری FX 5000 استفاده می‌شد، اما انویدیا تنها چند ماه بعد مدل سریع‌تری از پردازنده‌های گرافیکی خود با نام NV35 را عرضه کرد که در آن یک سایه‌زن ورتکس دیگر اضافه شده بود. همچنین هسته‌های جدید می‌توانستند از حافظه‌ی DDR3 و باس ۲۵۶ بیتی نیز استفاده کنند.
کارت‌های سری FX 5000 باوجود استفاده از ویژگی‌های متعدد و پیشرفته، به دلیل عملکرد ضعیف‌تر نسبت به کارت‌های ATI به شدت مورد انتقاد قرار گرفتند. این کارت‌ها همچنین به طرز عجیبی داغ می‌شدند و OEMها مجبور بودند کارت‌های سری FX 5000 انویدیا را با خنک کنن

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید