هر روز!
هر روز!

تحلیلی بر فیلم عاشقانه فضایی Passengers : تحلیلی بر فیلم

تحلیلی بر فیلم عاشقانه فضایی Passengers : تحلیلی بر فیلم

تحلیلی بر فیلم عاشقانه فضایی Passengers
: تحلیلی بر فیلم عاشقانه فضایی Passengers
اگر فیلمی درباره فضانوردان باشد و در آن داستان عاشقانه ای نیز روایت شود می توان بسیار جذاب و دیدنی باشد. فیلم  Passengers نیز همین گونه است. با نقد و بررسی فیلم Passengers با ما همراه باشید تا به بررسی یکی از منحصر به فردترین عاشقانه های سینمای جهان در سال 2016 بپردازیم
 
به گزارش : شاید برایتان عجیب باشد، اما یقین دارم که جمع کثیری از خوانندگان این مطلب، حین تماشای فیلم سینمایی Passengers با وجود آن که عمق فاجعه اثر را درک کرده اند، همچنان مجذوب آن می شوند. فیلم Passengers معمولا سر تغییر ندارد و تفاوتی هم در کلیشه ها ایجاد نمی کند، با وجود آن که فیلم نامه اثر موضوع کاملا جدیدی را به نمایش می گذارد
 
و تا به این لحظه بعید می دانم که کسی مورد مشابهی را تماشا کرده باشد. Passengers در دام کلیشه ها قرار می گیرد، اما به دلیل آن که مسیر روایت فیلم نامه منحصر به فرد است، احتمالا این کلیشه ها به چشمتان نمی آید. Passengers یک فیلم علمی تخیلی توأم با روایتی عاشقانه است که حقیقتا جذابیت خاص خودش را دارد.
 
مخصوصا زمانی که ماهیت فیلم، پشت نقابی از جلوه های بصری جذاب و تماشایی قرار گرفته و از آن مهم تر با جمعی از بزرگ ترین بازیگران سینمای هالیوود تزئین شده باشد. روایت فیلم، بیننده را در یک گیجی نسبتا جالبی قرار می دهد؛ اینکه اکنون در میان کهکشان ها سفر می کنید و لوکیشن های فیلم نیز قرار است
 
وقایع 90 سال پیش از رسیدن به مقصد را نمایش دهد. جایی که شخصیت های اصلی فیلم نه راه پیش دارند و نه راه برگشت! هزینه یک نقص فنی ساده، زندگی چند تن از سرنشینان این ابر سفینه فضایی را تقریبا به مرز نابودی می کشاند و این یعنی قربانی ها باید 90 سال از عمرشان را در میان آسمان ها سپری کنند؛ آن هم فاقد یک موجود زنده!
 
توجه: متن زیر بخش بزرگی از داستان فیلم Passengers را فاش خواهد کرد؛ لذا اگر تا به این لحظه موفق به تماشای این اثر سینمایی نشده اید از خواندن ادامه مطلب صرف نظر کنید؛ چرا که متن پیش رو حاوی اسپویل است.

فیلم Passengers به هیچ وجه فیلم باکیفیت و سطح بالایی نیست؛ در واقع اگر پیش از تماشای این اثر سینمایی، نمونه هایی مانند «مریخی» را دیده اید و از ماهیت Passengers انتظار یک درام جذاب و تماشایی را دارید، باید بگویم که این اثر به هیچ وجه نمی تواند شما را برای لذت بردن از خود مجاب کند. فیلم Passengers یک درام عاشقانه بوده
 
که در قالبی از جلوه های علمی تخیلی جای گرفته است و مشکل اصلی دقیقا از همین نقطه خودنمایی می کند؛ این که Passengers نمی تواند درام قدرتمندی باشد، زمانی که صرفا مضامین عاشقانه را به تصویر می کشد و حتی لحظه ای به درام بودنش تفکر نمی کند. بار عاشقانه بودن فیلم Passengers بسیار سنگین تر از درام بودنش جلوه می کند؛
 
به طوری که تا پیش از یک سوم پایانی، شما فقط به روابط عاشقانه ای که بین محدود کاراکترهای فیلم جریان دارد توجه می کنید و در این بین لحظه ای فکر شما مشغول موضوع مهمی نخواهد شد. داستان از این قرار است که یک ابر سفینه فضایی، حدود 30 سال پیش از آغاز فیلم نامه اثر به حرکت درآمده است و حالا بعد از گذشت
 
زمانی طولانی، یک نقص فنی کوچک کم کم جان می گیرد و دمار از روزگار سرنشینانش در می آورد. اولین قربانی این اتفاق نیز یک مکانیک ساده است که زندگی در زمین را با نیت سفر کردن به دنیایی نوین، آن هم با آرزوهایی کوچک و ناچیز ترک می کند و رهسپار یک دنیای نوین می شود.
 
داستان روایتگر یک ابر تایتانیک فضایی است؛ جایی که حدود 5000 هزار سرنشین به خوابی اصطلاحا انجمادی فرو رفته اند و حالا عازم یک سفر 120 ساله هستند. اما خب؛ آن طور که خودشان برنامه ریزی کرده اند، سرنشینان این ابر سفینه فضایی اصلا قرار نیست که این مدت زمان را احساس کنند. 30 سال از اغاز این سفر گذشته است
 
که در یک اتفاق ساده، شهاب سنگی با این سفینه برخورد می کند و جیم پرستون اولین قربانی آن خواهد بود؛ کسی که خودش را در میان آسمان یکه و تنها می بیند و تازه متوجه می شود که حدود 90 سال پیش از رسیدن به مقصد از خواب بیدار شده است. یک سال از تنهایی او در این تمدن پوشیده از تکنولوژی می گذرد
 
که او چاره ای جز یافتن یک همراه برای خود نمی بیند. هدف او تباه می شود؛ دقیقا به مانند انسانی که یک هفته پیش از مرگ، خبر مردنش را به او بدهند. جیم می داند که عمر او برای رسیدن به مقصد کفاف نمی دهد و زندگی او اکنون در میان کهکشان ها ادامه خواهد یافت؛ یکه و تنها، آن هم با روزی یک تکه نان و قهوه ای تلخ که از قضا میلی به خوردنش ندارد.

فیلم Passengers در عین نوآورانه بودن، یک عاشقانه ساده و بی آلایش است و حتی ذره ای از آن پتانسیل بسیار زیادش استفاده نمی کند و تا پایان کار همین گونه می ماند. در واقع فیلم دو قربانی تحویل مخاطب می دهد؛ اولین قربانی حاصل یک حادثه است و مورد دوم نیز قربانی گزینه اول می شود.
 
حالا یک پسر و دختر جوان در میان آسمان ها، غرق در تکنولوژی های شگفت انگیزند که گویا تمامی هم ندارد. رفته رفته روابط بین آن ها اوج می گیرد و تبدیل به یک رابطه احساسی می شود که البته از روی ناچار و نیاز متقابل شکل گرفته است. Passengers چیزی برای نمایش دادن ندارد، تا جایی که به یک سوم پایانی خودش می رسد
 
و در این لحظه فیلم تازه متوجه می شود که باید کمی درام باشد؛ اگر چه پایان کار نیز به جز دیالوگ پایانی اش، چیزی بیشتر از یک کلیشه نیست. در واقع این طور بگویم که پایان کار، دقیقا همانند ابتدای اثر چندان متقاعد کننده نیست؛ جوری که شاید تا پایان فیلم منتظر ضربه مهلکی باشید که معمولا

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید