هر روز!
هر روز!

تقویم تاریخ دیابت/مراحل تاریخی کشف بیماری دیابت تقویم تاریخ دیابت/مراحل

تقویم تاریخ دیابت/مراحل تاریخی کشف بیماری دیابت 
 تقویم تاریخ دیابت/مراحل

تقویم تاریخ دیابت/مراحل تاریخی کشف بیماری دیابت
تقویم تاریخ دیابت/مراحل تاریخی کشف بیماری دیابت : تقویم تاریخ دیابت/مراحل تاریخی کشف بیماری دیابت
: تقویم تاریخ دیابت/مراحل تاریخی کشف بیماری دیابت

: به گزارش : ● سال ۱۶۷۵: توماس ویلیس، پسوند ملیتوس (mellitus) را به نام دیابت اضافه کرد. ملیتوس در زبان لاتین به معنای شیرین است. ویلیس، این پسوند را به نام دیابت اضافه کرد تا اشاره ای داشته باشد به طعم شیرین ادرار در بیماران دیابتی. این طعم شیرین البته پیش تر نیز توسط یونانی ها، چینی ها، هندی ها و مصری ها مورد توجه قرار گرفته بود. می گویند هندی های قدیم، وقتی دیدند مورچه ها به سمت ادرار بیماران دیابتی جذب می شوند، حدس زده بودند که ادرار این بیماران باید شیرین باشد و به همین دلیل، نام این بیماری را گذاشتند «مدهومه ها» به معنای بیماری ادرار شیرین. در زبان های چینی، ژاپنی و کره ای نیز دیابت را بیماری ادرار شیرین می نامند....
● سال ۱۷۷۶: ماتیو دابسون فهمید که طعم شیرین ادرار در بیماران دیابتی ناشی از وجود نوعی قند در ادرار این گروه از بیماران است؛ و میزان این قند در خون بیماران دیابتی نیز بیش از دیگران است.
● سال ۱۸۸۹: اگرچه دیابت از دوران باستان شناخته شده بود و از قرون وسطی درمان هایی نیز برایش ارائه می شد، اما پاتوژنز این بیماری در سال های حوالی ۱۹۰۰ میلادی مورد توجه قرار گرفت. نسبت دادن این بیماری به ضعف عملکرد پانکراس، اولین بار توسط جوزف وان مرینگ و اسکار مینکوفسکی در سال ۱۸۸۹ صورت گرفت. این دو پزشک آلمانی در سال ۱۸۸۹ برای تحقیق درباره نقش پانکراس در هضم غذا، غده پانکراس چند سگ سالم را از بدنشان خارج کردند و چند روز بعد دیدند تعداد زیادی مورچه و مگس در اطراف ظرف ادرار سگ ها جمع شده است. آنها روی ادرار سگ ها آزمایش کردند و دیدند مقدار زیادی قند در ادرار سگ ها جمع شده است. با توجه به سالم بودن سگ ها قبل از برداشتن پانکراس، مرینگ و مینکوفسکی نتیجه گیری کردند که حتما پانکراس سالم، ماده ای را ترشح می کند که سوخت و ساز قند را در بدن کنترل می کند.
● سال ۱۹۱۰: ادوارد آلبرت شارپی شافر این فرضیه را رسما مطرح کرد که دیابتی ها دچار کمبود ماده ای در بدن خود هستند که تولید آن ماده توسط پانکراس صورت می گیرد. او پیشنهاد کرد اسم این ماده انسولین باشد؛ چرا که در زبان لاتین، انسولا به معنای جزیره بود و این اشاره داشت به مناطقی که به جزیره شباهت داشت و وظیفه اش هم تولید این ماده بود؛ یعنی همان جزایر لانگرهانس.
● سال ۱۹۲۱: نقش اندوکرین پانکراس در متابولیسم که عمدتا همان ترشح انسولین است، تا سال ۱۹۲۱ به دقت توضیح داده نشد. این کار در همین سال و توسط ۲ دانشمند به نام های فردریک گرانت بانتینگ و چارلز هربرت بست انجام شد. آن ها در ابتدا همان کاری را کردند که فان مرینگ و مینکوفسکی پیش تر انجام داده بودند، اما جلوتر رفتند و گفتند وقتی ما عصاره ای از جزایر لانگرهانس پانکراس را از بدن سگ های سالم بیرون می کشیم و به سگ های دیابتی تزریق می کنیم، مشاهده می کنیم که سگ های بیمار بهبود می یابند. بانتینگ، بست و بقیه همکارانشان در دانشگاه تورونتو به ویژه دوستشان گالیپ که یک شیمیدان بود تصمیم گرفتند هورمون انسولین گاو را تصفیه و خالص کرده و به بیماران دیابتی تزریق کنند. این کار خوشبختانه به یک اتفاق خوب منجر شد: درمان موثر دیابت با تزریق انسولین.
● سال ۱۹۲۲: برای اولین بار به طور رسمی اعلام شد که یک بیمار دیابتی با روش موثر تزریق انسولین بهبود یافته است. ● سال ۱۹۲۳: بانتینگ و همکارش مک لئود که مدیر آزمایشگاه بود، مشترکا نوبل پزشکی را از آنِ خود کردند و مشترکا درآمد حاصل از جایزه شان را با بقیه همکارانشان که در تیم تحقیقاتی آنان حضور داشتند اما اسمی از آن ها به میان نیامده بود، تقسیم کردند؛ مخصوصا بست و گالیپ. انسولین که حاصل تلاش بانتینگ و بست و گالیپ و مک لئود و بقیه همکارانشان بود، به همین ترتیب، خیلی زود جهانی شد.
● سال ۱۹۳۶: تمایز بین انواع دیابت، یعنی آن چه امروز از آن به عنوان دیابت های نوع ۱ و ۲ یاد می شود، نخستین بار توسط هارولد هیمس ورث مطرح و منتشر شد. ● سال ۱۹۴۲: نخستین دارو از دسته دارویی سولفونیل اوره شناسایی و معرفی شد. ● سال ۱۹۵۰: از بی گوانیدها برای درمان دیابت نوع ۲ استفاده شد. ● سال ۱۹۷۷: به دنبال بروز برخی عوارض خطرناک قرص فن فورمین (مانند لاکتیک اسیدوز شدید)، کم کم شرایطی به وجود آمد که مت فورمین جای فن فورمین را گرفت. رواج این قرص اگرچه در کشور فرانسه کمتر از ۲ سال به طول انجامید اما در آمریکا تا سال ۱۹۹۴ نسبت به استفاده همگانی از این قرص در بیماران دیابتی، مقاومت وجود داشت. ● سال ۱۹۷۷: بررسی رادیوایمونولوژیک انسولین توسط رزالین یالو و سولومون برسون باعث شد جایزه نوبل پزشکی و فیزیولوژی در این سال به یالو تعلق بگیرد. ● سال ۱۹۸۸: دکتر جرالد ریون، مجموعه علایمی را که امروز از آن ها با عنوان سندروم متابولیک یاد می کنیم، کشف و معرفی کرد.

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید