هر روز!
هر روز!

تمرینات کم برخورد در برابر تمرینات پر برخورد : تمرینات

تمرینات کم برخورد در برابر تمرینات پر برخورد
: تمرینات کم برخورد در برابر تمرینات پر برخورد
یران :افراد، اغلب از من می پرسند که آیا تمرینات خاصی کم برخورد یا پر برخورد هستند؟ و من در پاسخ به آنها متوجه شده ام که در مورد معنی واقعی این اصطلاحات، سر درگمی زیادی بین کسانی که تمرین می کنند وجود دارد. بله، آنها تا حدودی با شدت کلی و کالری سوزی سر و کار دارند، و برای پیگیری تناسب اندام، مهم هستند، اما فقط این نیست.
بنا به گزارش : تمرینات کم برخورد و پر برخورد، هر کدام مزایا و معایب مختص خودشان را دارند. بنابراین در اینجا اصول اولیه ای که شما باید در مورد اشکال مختلف تمرینات کم برخورد و پر برخورد بدانید را برایتان بیان می کنیم.
به بیان ساده، یک تمرین کم برخورد است اگر در تمام اوقات، حداقل یکی از پاهای شما با زمین در تماس باشد. پیاده روی، کوهنوردی، اسکیت، و اکثر تمرینات استپ ایروبیک و کاردیو، کم برخورد هستند. بعضی از افراد، ورزش هایی از قبیل ایروبیک در آب، شنا، دوچرخه سواری و دستگاه الپتیکال را نیز جزو تمرینات کم برخورد در نظر می گیرند. اما خوب است بدانید که این ها بعنوان تمرینات بدون برخورد شناخته می شوند، چون در تمام اوقات هر دوپا روی زمین باقی می ماند یا بدن شما در هنگام حرکت (بوسیله ی آب یا دستگاه) پشتیبانی می شود.
تمرینات نشسته، رکاب زدن با دست و تمرینات ملایم تری که در آنها از فوم و زیرانداز استفاده می کنند، مانند پیلاتس و یوگا نیز ممکن است کم برخورد یا بدون برخورد در نظر گرفته شوند، زیرا آنها مستلزم ضربه یا نیروی بیش از حد روی مفاصل قسمت پایین تنه نیستند.
تمرینات کم برخورد برای افراد مبتدی، همچنین افراد مبتلا به پوکی استخوان، سالمندان، کسانی که چاق یا باردار هستند، و افرادی که دچار صدمات استخوان، مفصل و بافت همبند می باشند، مناسب تر است. دلیلش این است که تمرین کم برخورد، اثر نامطلوب کمتری روی بدن و مفاصل می گذارد و بطور کلی شدت کمتری دارد. به گفته انجمن ورزش آمریکا، نگه داشتن حداقل یک پا روی زمین در تمام اوقات، خطر آسیب عضلانی اسکلتی را نیز کاهش می دهد.
انجام تمرینات کم برخورد توسط افرادی که نگرانی های ذکر شده در بالا را ندارند بسیار خوب است، اما شاید کسانی که اندام متناسب تری دارند، در هنگام انتخاب تمرینات کم برخورد، مجبور باشند برای دستیابی به منطقه ی ضربان قلب هدفشان سخت تر تمرین کنند.
در این تمرینات، هر دو پا بطور همزمان از زمین بلند می شود، مثلا در طول دویدن، لی لی، طناب زدن، حرکت پروانه، پلایومتریک، برخی استپ ایروبیک ها (اگر از روی استپ، بالا یا پایین بپرید یا دور اتاق بدوید) و بعضی از رقص های کاردیو که شامل پریدن هستند.
تمرینات پر برخورد بطور کلی شدت بیشتری دارند، بنابراین کالری بیشتری هم می سوزانند. حتی ممکن است بهتر از تمرینات کم برخورد استخوان ها را تقویت کنند، اما هر برخوردی می تواند مفید باشد، حتی اگر کم باشد. این نوع تمرینات باید به افرادی اختصاص داده شوند که دارای حداقل های تناسب اندام هستند و ریسک کمی برای ابتلا به مشکلات مفاصل دارند، زیرا در معرض خطر بالاتری برای آسیب دیدگی، مخصوصا به مچ پا، زانو، مفاصل ران و همچنین ستون فقرات قرار می گیرند.
اگر کلاس علوم دبیرستان را به یاد بیاورید، قانون سوم نیوتون (قانون کنش و واکنش)، دلیل را توضیح می دهد. برای هر عمل (نیروی اعمال شده توسط یک جسم برای یک ثانیه)، یک عکس العمل برابر و یک عکس العمل مخالف وجود دارد (دومی ، یک نیروی مساوی روی اولی اعمال می کند اما در جهت مخالف). این بدان معناست که بدن شما باید تاثیر نیروها را در طول حرکات پر برخورد، جذب کند.
نیروی وارده بر بدن شما در هنگام دویدن پر برخورد، می تواند بیشتر از دو برابر پیاده روی (کم برخورد) باشد. یک فرد ۷۰ کیلویی که می دود، روی یک پا به زمین فرود خواهد آمد، در حالیکه ۱۴۰ کیلو فشار روی مچ پا، زانو و مفاصل ران او وارد می شود.
این مسئله می تواند منجر به بیش کاری و آسیب های ناشی از فشار، مخصوصا در افراد بزرگتر و در سرعت های بالا شود. هیچ قانونی وجود ندارد که اگر متناسب تر شدید، باید به سراغ تمرینات پر برخورد بروید، با این حال بسیاری از مردم برای افزایش چالش یا تنوع بیشتر، این تمرینات را انتخاب می کنند.
به یاد داشته باشید که بسیاری از برنامه ها، تمرینات پر برخورد و کم برخورد را در یک تمرین واحد، با هم ترکیب می کنند و به این ترتیب، گاهی اوقات مرز بین این دو چندان مشخص نیست. بعنوان مثال پریدن یا جهش کردن روی یک ترامپلاین کوچک، شامل پریدن (پر برخورد) است اما به لطف قابلیت ارتجاعی سطح، اثر (ضربه) را کاهش می دهد.
از آنجایی که من حداقل های تناسب اندام را دارم و در معرض خطر ابتلا به مشکلات مفصلی نیستم، تمرینات پر برخورد برای من مناسب هستند، اما من سعی می کنم که بین این دو به تعادلی برسم. برای مقابله با تاثیر بالای دویدن که فقط سه روز در هفته انجام می دهم، در روزهای دیگر، تمرینات کم برخورد مانند دوچرخه ثابت و پیاده روی را انتخاب می کنم.
به این ترتیب، دائما با حرکات پر برخورد به مفصل و بدنم فشار نمی آورم، چون به مرور زمان می تواند باعث آسیب دیدگی شود. همانطور که ممکن است متوجه شده باشید، تعدیل خطرات و مزایای تمرینات کم برخورد و پر برخورد، یک دلیل عالی دیگر برای تمرینات چند گانه (کراس) است.
حالا می دانید که چطور تمرینات، کلاس ها و دی وی دی های مختلفتان را طبقه بندی کنید. شما می توانید توسط فیتنس ترکر خود، براحتی شدت تمریناتتان را زیر نظر بگیرید. امیدوارم درباره ی اینکه کدام نوع از تمرینات برای سطح تناسب اندام و بدن شما از همه مناسب تر هستند نیز فکر کنید.
آیا شما اغلب تمرینات پر برخورد را انتخاب می کنید یا کم برخورد؟ آیا دانستن این اطلاعات، برنامه ی تمرینی شما را تغییر خواهد داد؟ لطفا نظراتتان را با ما در میان

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید