هر روز!
هر روز!

دوره‌ی از شیر گرفتن روانی دوره نوجوانی دوره ی بروز

دوره‌ی از شیر گرفتن روانی 
 دوره نوجوانی دوره ی بروز

دوره‌ی از شیر گرفتن روانی
دوره نوجوانی دوره ی بروز حس استقلال و پناه بردن به آغوش جامعه است. برای اینکه نوجوان در دریای اجتماع غرق نشود و بتواند نقشی مناسب ایفا کند لازم است که والدین از قبل به تربیت اجتماعی وی اقدام کرده باشند.


همانگونه که انسان دارای ابعاد مختلف است ،تربیت نیز دارای ابعاد مختلف می باشد. یکی از این ابعاد وجودی ، اجتماعی بودن انسان است که در تربیت باید به آن توجه شود.
تربیت اجتماعی از دیدگاه اسلام عبارت است از: تأدیب (ادب کردن) فرزند براساس التزام به آداب اجتماعی و اصول ارزشمند اخلاقی و روانی که از سرچشمه تعالیم اسلامی و معرفت دینی اقتباس می شود.
 
هدف این است که فرزندان از همان دوره کودکی بتوانند به بهترین صورت ممکن در جامعه حضور یابند و از حسن رفتار با دیگران و تعادل روحی و روانی در انجام امور برخوردار باشند. تربیت اجتماعی سبب می شد که استعدادها و توانایی های فرد در عرصه ی حیات اجتماعی شکوفا شود و بتواند به صورت فعال و موفق در زندگی جمعی حضور یابد.
ایجاد محیطی الهی در خانه: از نظر اسلام خانه ای محبوب و مطلوب است که نام و یاد خدا از آن بلند شود، تقوا، برادری، عفو و بخشش، دلسوزی، رعایت حقوق یکدیگر، ایثار و گذشت، تعاون و همکاری، احترام بزرگان، رحم به کودکان، و .... در آن خانه و بین اعضایش وجود داشته باشد تا نوجوان نمونه عینی آن ها را در زندگی خانوادگی ببیند و در عرصه ی اجتماعی، آنها را به کار بندد.
نقش دهی و ارائه ی مسئولیت: یکی از راه های تربیت اجتماعی نوجوان، نقش دادن به او در زندگی و به اصطلاح میدان دادن برای پذیرش مسئولیت و ایفای آن است. در روایات اسلامی اشاره شده است که کودکان در هفت سال اول زندگی آزادند و در هفت سال دوم باید تحت تعلیم و تربیت باشند و در هفت سال سوم وزیر می باشند. در لغت، وزیر، به معنای پشتوانه و پشتیبان و کسی است که بتواند مسئولیتی را بپذیرد و نیز به عنوان مشاور از او یاد شده است. لازمه ی چنین نامگذاری در هفت سال سوم، تربیت و آمادگی فرزند برای پذیرش مسئولیت در هفت سال دوم- یعنی دوره قبل – است.
در هفت سال سوم که سن نوجوانی و استقلال است، فرد علاقمند به نشان دادن استعدادها و توانایی های خود است و چنانچه بستر مناسبی پیدا شود در رشد و شکوفایی شخصیت وی بسیار مۆثر خواهد بود. چنانچه در سیره رسول گرامی اسلام (ص) شاهد هستیم که حضرت پس از فتح مکه یکی از یاران جوان خویش به نام عقاب بن اٌسیر که بیست و یک سال بیشتر نداشت را به عنوان فرماندار مکه منصوب کرد و در قبال اعتراض سالخوردگان به آنان فرمود: "هیچ یک از شما نباید به دلیل جوان بودن وی با او مخالفت کند زیرا آن کسی که سنش زیادتر است لزوما برتر و بهتر نیست بلکه آن کسی که فضیلت بیشتری دارد بزرگتر است."
والدین باید به عنوان دوستانی صمیمی و صادق با فرزندشان برخورد کنند و به توانایی ها و استعدادهای وی اقرار کرده و به نیازهای مختلف او توجه داشته باشند. راه مناسب برای بروز تمایل "اظهار خود" واگذاری مسئولیت های اجتماعی متناسب به نوجوان است که بتواند از طریق آن خود و توانایی هایش را ابراز کند
مشورت گرفتن از نوجوان: قرآن کریم در وصف حال مۆمنان می فرماید: "وامرهم شوری بینهم" مۆمنان در کارهایشان با یکدیگر مشورت می کنند.
مشورت کردن و نظر خواستن از فرزندان نوعی جلب مشارکت است و همین امر موجب رشد و تعالی شخصیت آنان می گردد نوجوانی که طرف مشورت والدین معلمین یا دوستان قرار می گیرد احساس مفید بودن واستقلال می کند در این حالت است که وی با مشکلات درگیر می شود و در مبارزه با مشکلات و راه حل یافتن برای آنها دست و پنجه نرم کرده و استعدادهایش آشکار شده و در نتیجه با حل آن مسائل، اعتماد به نفس بیشتری نیز پیدا می کند.
توجه به نیازهای اجتماعی نوجوان: تمایل به نشان دادن خود در دوره ی نوجوانی و جوانی امری طبیعی است. اگر فرصت مناسب برای "اظهارخود" برای نوجوان فراهم نشود این نیاز به صورت نامعقول و نادرست ارضا می شود. مثلا تمایل به نوعی خودنمایی، زیبایی ظاهر، آرایش و .... که در این سنین شروع می شود نشانگر نیاز "توجه به من" است.
امام صادق (ع) وظیفه والدین را در این سنین همراهی و مراقبت از فرزندان می داند. والدین باید به عنوان دوستانی صمیمی و صادق با فرزندشان برخورد کنند و به توانایی ها و استعدادهای وی اقرار کرده و به نیازهای مختلف او توجه داشته باشند. راه مناسب برای بروز تمایل "اظهار خود" واگذاری مسئولیت های اجتماعی متناسب به نوجوان است که بتواند از طریق آن خود و توانایی هایش را ابراز کند.
انتخاب دوست، انتخابی مهم و اغلب حساس است هر چند در کودکی نیز با همبازیها روابط دوستانه را تجربه می کنیم اما نقش دوستان در نوجوانی و جوانی برجسته و پررنگ است. نوجوان تمایل به استقلال از والدین دارد و لذا با کمی فاصله گرفتن و اعلام استقلال از والدین به سمت گروه های همسال خود می رود تا به ابراز وجود بپردازد در این سنین حساس، والدین باید توجه داشته باشند که روابط و معاشرت ها و دوستی های نوجوانشان با همسالان و همکلاسان به خودی خود اشکالی ندارد و اتفاقا این فرآیند مستقل شدن نسبی از والدین برای رشد اجتماعی و روانی فرزندشان بسیار ضروری نیز هست و البته یادمان بماند که این مستقل شدن نوعی نیاز روانی است که در این سنین بروز پیدا می کند و اگر درست پاسخ داده شود مشکلی ایجاد نمی کند و به معنای عصیان و جدایی دائمی فرزندشان از خانواده نیست!

پس سخت نگیریم! ولی لازم است که والدین نوجوان را متوجه نوع دوستی ها کرده و برفرآیند انتخاب دوست نظارت دقیق و دوستانه داشته باشند. در واقع والدین باید نوجوان خود را با "معیارها" آشنا کنند و از تعیین "مصداق ها" بپرهیزند. زیرا اگر نوجوان را کودک مطیع دیروز بدانند و بیش از حد امرو نهی کنند برای وی مشکلاتی ایجاد خواهد شد. به تعبیر دیگر والدین در

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید