هر روز!
هر روز!

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود دوش می​آمد و

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود دوش می​آمد و

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود
دوش می​آمد و رخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزده​ای سوخته بود
رسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبی
جامه​ای بود که بر قامت او دوخته بود
جان عشاق سپند رخ خود می​دانست
و آتش چهره بدین کار برافروخته بود
گر چه می​گفت که زارت بکشم می​دیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود
کفر زلفش ره دین می​زد و آن سنگین دل
در پی اش مشعلی از چهره برافروخته بود
دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت
الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود
یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود
گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب شناسی ز که آموخته بود
 
اشعار حافظ با صدای دلنشین موسوی گرمارودی

 
تعبیر فال حافظ:
ذات و طینتی زیبا داری و همیب برای معرفی تو کافی است. احتیاج به آراستن ظاهر نیست. اعتماد به نفس خود را تقویت کن. هر کس که تو را انتخاب کند عاشق طینتت می شود. تو هم ارزشمندتر از آن هستی که بخواهی خود را خیلی راحت به کسی معرفی کنی.
 

فال حافظ دوش می​آمد و رخساره برافروخته بود
اختصاصی

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید