هر روز!
هر روز!

روشهای مقابله با موشک کروز مقدمه موشک کروز که

روشهای مقابله با موشک کروز
مقدمه
موشک کروز که اسم خود را از تعریف پرواز کروز برای هواپیما گرفته است به موشکی گفته می شود که بیشتر مسیر خود را در حالت پایدار و نزدیک به زمین طی می کند. چنین موشکی توانایی بالایی در حمل سرجنگی های سنگین برای حمله به اهداف زمینی داشته و یکی از تسلیحات مهم و راهبردی بسیاری از ارتش های جهان است. موشک کروز یک موشک بلندبرد با توانایی پرواز در ارتفاع پایین است. این گونه موشک ها معمولا از پیشرانش جت برای پرواز استفاده می کنند که به موشک اجازه می دهد به صورت ممتد و در مدت زمان طولانی پرواز کند. از نقطه نظر پیشرانه و تولید نیروی برآ این موشک شباهت بسیار زیادی با هواپیما داشته و میتوان آن را هواپیمای بدون خلبانی نامید که هدف اصلی از طراحی و ساخت آن حمل سرجنگی های معمولی یا حتی هسته ای با قدرت نابودی بالا در فاصله طولانی است.
 
موشک های کروز جدید معمولا با سرعت مافوق صوت مشابه هواپیماهای بدون خلبان و در ارتفاع پایین پرواز می کنند. همین امر شناسایی و نابودی آنها با سامانه های شناسایی عادی چون رادار و پدافندی عادی را مشکل می سازد. به همین دلیل بسیاری از کشورها برای ساختن ابزارهایی که توانایی مقابله با این موشک ها را داشته باشد، تلاش می کنند . با توجه به توانایی این موشک ها در شناسایی و نابودی اهداف خاص و تعیین کننده نظامی، جلوگیری از کارکرد حتی یک موشک کروز می تواند در نتیجه نبرد تاثیر فراوانی ایجاد کند. در بسیاری موارد برای مقابله با یک سلاح می توان از نقاط قوت آن استفاده کرد. در واقع نقطه ی قوت سلاح در عین حال نقطه ی ضعف آن سلاح نیز دانسته می شود. موشک کروز نیز از این قاعده مستثنی نیست. با شناخت کامل روش هایی که موشک کروز برای ناوبری و هدایت استفاده می کند، می توان روش هایی برای مقابله با آن جستجو کرد.

روش های شناسایی و ره گیری موشک کروز
موشک های کروز همانند هر وسیله پرنده توسط رادارهای معمولی قابل ره گیری است. البته به دلیل جثه ی کوچک این موشک و اینکه در ارتفاع کم و با سرعت زیاد پرواز می کند، ردیابی آن اندکی سخت تر به نظر می رسد. موشک های کروزی که در طول جنگ جهانی اول و بعد از آن ساخته شده اند نسل اولیه این موشک ها را تشکیل می دادند و تا حدود 70 درصد تلفات داشته اند. آسیب پذیری بالای آنها در درجه اول به خاطر مسیر مستقیم آنها بود که باعث می شد که این موشک ها به راحتی توسط رادارها شناسایی و توسط پدافند هوایی مورد هدف قرار گیرند. در آن زمان سرعت این موشک ها از هواپیماهای جنگنده به مراتب کمتر بود و یک هواپیمای جنگنده می توانست آنها را به راحتی نابود سازد. اما در حال حاضر با پیشرفت هایی که در طراحی و تولید این گونه موشک ها صورت گرفته می توانیم موشک کروز را پرنده ای در نظر بگیریم که در ارتفاعی در حدود یک دهم ارتفاع پروازی موشک V-1 (نخستین موشک کروز) پرواز می کند و مسیر مستقیم خود را به تغییر ارتفاع به یک خط شکسته در صفحه تبدیل می کند.
در طراحی های جدید برای کم شدن احتمال ردیابی توسط رادار سعی شده است که در این موشک ها کم شدن سطح مقطع راداری مورد توجه قرار بگیرد. همچنین از مواد جاذب امواج رادار در بدنه ی موشک نیز استفاده شده است که امواج راداری را منعکس نکنند. در موشک های کروز امروزی سطح مقطع راداری در حد یک صدم متر مربع است که مقدار بسیار کمی برای ردیابی می باشد. همین باعث شده که ردیابی موشک های کروز جدید توسط رادارها به سختی صورت گیرد. در کشورهای پیشرفته که جلودار صنعت موشکی در هوافضای جهانی می باشند، نابود کردن موشک کروز توسط یک سامانه ی پدافندی سه مرحله ای صورت می گیرد. در ادامه به دنبال آنیم که مختصری در مورد این سامانه شرح دهیم.
این سامانه از سه مرحله به شرح زیر تشکیل یافته است:
-          مرحله اول : آشکارسازی و شناسایی هدف
-          مرحله دوم :ره گیری و قفل بر روی موشک کروز
-          مرحله سوم : نابودسازی با آتش کردن بر روی موشک

در مورد موشک کروز، مهمترین مرحله آشکارسازی است. زیرا افزون بر یک سطح مقطع کم راداری بیشتر موشک های کروزی که ساخته می شوند برای نیروی محرکه خود از موتورهای جت توربوفن معمولی استفاده می کنند که گرمای کمی تولید می کنند. در نتیجه امکان آشکارسازی آنها با استفاده از حسگرهای حرارتی بسیار کم است. حتی اگر در فواصل کوتاه بتوان حرارت منتشر شده از موتور را با کمک حسگرهای فروسرخ تشخیص داد به دلیل سرعت موشک کروز در برد و ارتفاع کم امکان نشان دادن واکنش برای بسیاری از پایگاههای پدافندی وجود ندارد.

برای آشکارسازی یک موشک کروز باید از راداری در ارتفاع بالا و یا راداری که در ماورای افق در حال پرواز باشد (همچون هواپیمای آواکس)، استفاده کرد. چنین راداری باید برد زیادی داشته باشد و بتواند موشک کروزی را که در ارتفاع کم پرواز می کند و در خط دید رادار زمینی نیست شناسایی کرده و اطلاعات آن را به ایستگاه پدافند زمینی ارسال کند تا آمادگی لازم برای اقدامات پدافندی صورت گیرد. چنین راداری می تواند موشک های کروزی که سطح مقطع راداری پایینی دارد را به راحتی شناسایی کند. راداری که برای شناسایی موشک کروز مورد استفاده قرار می گیرد باید یک رادار رزونانس باند فرکانس بالا باشد (مانند رادار وی اچ اف) که فرکانس آن بین 30 تا 300 مگاهرتز باشد.

روش های مقابله
در سال های اخیر موشک های کروز از مهمترین تسلیحات مورد استفاده توسط ارتش امریکا و دیگر ارتش های بزرگ دنیا بوده است. مقابله با موشک کروز و بررسی روش هایی که بتوان با استفاده از آن موشک کروز مهاجم را نابود کرده و یا از کار انداخت برای ایجاد یک سامانه ی پدافندی، حیاتی است. به طور کلی روش هایی که با استفاده از آن می توان با موشک کروز مقابله کرد به دو دسته کلی تقسیم می شوند:
-          روش اول: در این روش موشک تحت عنوان پرنده ی مهاجم مورد ح

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید