مسیر سبز
مسیر سبز

زیرگذر چهار راه ولی عصر قلب تهران را کشت روزنامه

زیرگذر چهار راه ولی عصر قلب تهران را کشت
روزنامه آرمان:  چالش‌های زندگی در شهری مانند تهران، نه تنها زندگی و رفت و آمد در این شهر را برای شهروندان با نیازهای خاص مانند معلولان، سالمندان و کودکان مشکل کرده که مشکلاتی را نیز برای رفت و آمد شهروندان عادی ایجاد کرده است.

پیاده روهای نامناسب، بزرگراه‌های پر زرق و برق و حمل و نقل عمومی که برخی از اقشار جامعه را نادیده گرفته است تنها گوشه‌ای از مشکلات این کلان شهر است. در این میان، زیر گذر چهار راه ولیعصر، تونل نیایش و پل صدر از جمله موضوعاتی است که به تازگی چالش برانگیز بوده است؛ پروژه‌هایی که به گفته کارشناسان صحه‌ای بر سواره محور بودن پروژه‌های شهرداری تهران است.

در این زمینه با گیتی اعتماد، معمار و شهرساز و مدیر عامل سازمان مهندسین مشاور طرح و معماری گفت‌وگویی داشتیم. اعتماد، عضو هیات امنای انجمن مفاخر معماری ایران، مدیر گروه شهرسازی دانشگاه ملی ایران و دانشگاه شهید بهشتی بوده و کتاب‌های متعددی در زمینه معماری و شهرسازی منتشر کرده است.

مهم‌ترین مشکلاتی که هم شهروندان عادی و هم شهروندان با نیازهای خاص در فضاهای شهری در تهران یا دیگر شهرها دارند چیست؟

فکر می‌کنم برخی از فضاهای شهری در ایران حتی برای شهروندان سالم هم مشکل دارد. شیب ها، جوی ها، سنگ فرش‌های خیابان و پیاده رو‌ها وضعیت نامناسبی دارد. اقشار آسیب پذیر مانند سالمندان، معلولان، زنان باردار و خانواده‌هایی با فرزند کوچک برای رفت و آمد در شهر مشکل دارند. در بسیاری موارد همانقدر که معلولان در فضاهای شهری مشکل دارند، برای افراد سالم هم برای پیاده رفتن مشکل وجود دارد. شما هیچ پیاده رویی را نمی‌بینید که به صورت مداوم بتوانید یک مسیر 500 متری را در آن طی کنید.

 همیشه با موانعی مواجه هستید، از جمله اختلاف سطح، تجاوز کردن مغازه‌ها به حریم پیاده رو و از همه بدتر ساختمان‌سازی‌هایی که پیاده رو‌ها را غیر قابل رفت و آمد کرده و تهران را تبدیل به کارگاهی نیمه تمام کرده است. نه تنها پیاده رو بلکه، از بخشی از سواره رو هم به طور قانونی به دلیل عوارض و پول جواز که می‌دهند می‌توانند برای ریختن مصالح و وسایل و ابزار کارشان استفاده کنند. بنابراین، در رابطه با پیاده روها مشکلاتی وجود دارد.

در این رابطه وضعیت فضاهای مربوط به سیستم حمل و نقل عمومی را چطور ارزیابی می‌کنید؟

یکی دیگر از فضاهای شهری مترو است. در کشورهای دیگر دنیا یک معلول، شهروند سالخورده یا عابری که بچه کوچک و کالسکه دارد از بر خیابان سوار آسانسور شده و به جایی می‌رود که سوار قطار می‌شود. همچنین می‌توانید با کالسکه،دوچرخه، ویلچر یا عصا وارد وسیله حمل و نقل شوید. در تهران تا جایی که می‌دانم برای دسترسی به مترو آسانسور در موارد بسیار اندکی وجود دارد حتی، در مواردی که پله برقی وجود دارد، برای رسیدن به‌ آن باید مقداری پله معمولی را بگذرانید. در صورتی که پله برقی جوابگوی مساله عابری که کالسکه بچه دارد،آدم خیلی مسن و شهروند با ویلچر نیست.

امنیت فضاهای شهری برای زنان را چطور ارزیابی می‌کنید؟

فضاهای شهری ما متفاوت است. برخی قسمت‌ها امن است، مکان‌هایی که زیاد خلوت نیست. در همه جای دنیا فضای نا امن برای زنان داریم برای مثال، پارک‌های خلوت، راهروهای زیر زمینی و پل‌های هوایی می‌تواند برای زنان نا‌امن باشد. به همین دلیل، ما همیشه در پروژه هایمان پیشنهاد کردیم که راه‌های زیرگذر و رو گذر با عملکردهای شهری دیگر مانند عملکردهای تجاری و فرهنگی عجین و مخلوط شود تا آن فضاها امن باشد؛ به‌ویژه فضاهایی که به صورت 24‌ساعته استفاده می‌شود. مواردی این چنین بوده است.

چند سال پیش در شهر اصفهان در یک پل هوایی یا زیرگذری یک دانشجو مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. در تهران هم شاهد این مساله هستیم که بعضا در پل هوایی دختران جوان مورد اذیت و آزار قرار می‌گیرند. حتما توصیه می‌شود در این فضاها عملکردهای شبانه روزی باشد. همچنین، در کاربری‌هایی که مختلط نیست برای مثال بخش اداری که شب‌ها کاملا خلوت است و عملکرد دیگری ندارد، توصیه می‌شود این عملکردهای دیگر مسکونی و تجاری اختلاط پیدا کند تا هیچ وقت در طول شبانه روز به آن صورت خلوت و نا امن نباشد.

کودکان در برنامه ریزی‌های شهری چقدر مورد اهمیت قرار گرفته اند؟

فضاهای شهری ما برای کودکان برنامه ریزی نشده‌است، به جز موارد معدودی، مثلا آبخوری را طوری طراحی کرده‌اند که بخش کودک دارد، ولی به طور کلی شهرهای ما آنچه که برایش در نظر گرفته نشده و مفقود است کودکان هستند. هیچ جای شهر نمی‌بینید که تسهیلات برای کودکان در نظر گرفته شده باشد. در بسیاری از کشورها، تلفن‌های عمومی از نظر ارتفاع به صورتی است که هم کودکان و هم بزرگسالان بتوانند در دو ارتفاع مختلف از آن استفاده کنند. در اینجا تلفنی که برای بچه‌ها قابل دسترسی باشد ندیدم. خیلی مکان‌ها اصولا برای بزرگسالان طراحی شده، به غیر از اسباب بازی‌هایی که برای کودکان است، اما تقریبا برای کودکان جایی را نداریم.

به نظر می‌رسد فضاهای شهری به‌ویژه حمل و نقل عمومی برای قشر خاصی از افراد ساخته شده و معلولان، سالمندان، کودکان و زنان، در برنامه ریزی‌های شهری مغفول مانده اند، علت اصلی چیست؟

فکر می‌کنم یک مقدار مقصر مدیران و مسئولان هستند که اقشار خاص را در نظر نگرفته اند. برنامه ریزان مقصرند برای اینکه، آنها هنگامی که برنامه ریزی می‌کنند این اقشار را در نظر نمی‌گیرند. برخی مواقع هم در نظر می‌گیرند اما، زمان اجرا به دلیل اینکه برای مثال گذاشتن ‌آسانسور ممکن است هزینه‌ای هر چند اندک داشته باشد، به دلیل این هزینه آن طرح را اعمال نمی‌کنند. هم مدیران و مسئولان و هم مجریان مقصر هستند. از طرف دیگر، ما رسانه‌های اندکی داریم که به مسائل اجتماعی و مردم بپردازد وگرنه، این نقیصه می‌توا

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید