هر روز!
هر روز!

سخنان قابل تامل احمدی نژاد! سخنان قابل تامل

سخنان قابل تامل احمدی نژاد! 
 
 سخنان قابل تامل

سخنان قابل تامل احمدی نژاد!

سخنان قابل تامل احمدی نژاد!



«هوگو چاوز» رئیس جمهور ونزوئلا درگذشت و آقای احمدی نژاد از اولین کسانی بودند که پیام تسلیتی نوشتند و ارسال کردند. اگر نبود آن عنوان «رییس جمهوری اسلامی ایران» که بعد از نام ایشان نوشته شده این نامه را یک پیام شخصی تلقی کرده؛ دخالتی در متن خصوصی ایشان نمی کردیم؛ اما ایشان با آن عنوانی که در پایان نامه نوشتند خود را رئیس جمهور ایران اسلامی و پیام را پیام همه مردم ایران اسلامی به جهان معرفی کردند و این حق را به ما دادند درباره پیامی که به نام ما منتشر شد وارد قضاوت و ارزیابی شویم.
کسی که این پیام را بخواند و با شخصیت چاوز از یک سو و با آن معارف و باورهایی که رئیس جمهور محترم در خرج کردن گرانترین آنها برای چاوز، سنگ تمام گذاشتند نیز به درستی آشنا باشد؛ با این سوال مواجه می شود که رئیس جمهور محترم به چه دلیل و بر اساس کدام مبنا و با چه تفسیری از باورهایی به این مهمی، تمام آنها را صرف فردی به نام چاوز کرده است؟
این سوال در حقیقت، سه ضلع دارد: اینکه «چاوز که بود؟» و اینکه « این تعابیر دینی که در پیام استفاده شده به چه معناست؟» و آخر اینکه «چرا رئیس جمهوری اسلامی ایران از این تعابیر برای شخصیتی مانند چاوز استفاده کرد؟» هر چند تمرکز این نوشته روی سوال سوم است اما قبل از آن ناچاریم به دو سوال اول بپردازیم تا جوابهایی را که برای سومی احتمال می دهیم به واقع نزدیکتر باشد.
 
آنقدری که به این نوشته مربوط می شود چاوز یک شخصیت نظامی ـ سیاسیِ غیر مسلمان بود که برای منافع و اهداف خود هر کاری که از دستش بر می آمد و لازم می دید انجام می داد. منافع او گاه در لبخند به ما بود و گاه در بوسیدن اوباما؛ گاه در فشردن دست رئیس دولت اسلامی و گاه در فشردن دست هیلاری؛ گاه در انداختن چفیه به گردن و گاه در انداختن دست به گردن رقاصه های خیابانی.[1] و البته ارتباط با چنین شخصیتی عیبی برای ما و مسئولانمان محسوب نمی شد؛ زیرا این دستور قرآن است که تا قوم و ملتی حتی غیر مسلمان و کافر، بر ضد شما اقدامی نکرده و مناسبات با شما را محترم می شمرد شما هم با او رفتاری عادلانه داشته باشید و مناسبات با او را محترم بشمارید.[2] ما هم در یک ارتباط متقابل منفعت می دادیم و منفعت می گرفتیم.



در پیام جناب احمدی نژاد، چاوز با تعابیر زیر ستوده شده و به عظمت از او یاد گردیده است که با توجه به «بسم الله الرحمن الرحیم» اول پیام و آیه «انا لله و انا الیه راجعون» بعد از آن، به نظر می رسد مقصودِ از آنها، همان مفاهیمی باشند که در فرهنگ دینی تعریف روشنی دارند:
1.  «نام او یادآور زلال پاکی» :
پاکی و طهارت در فرهنگ دینی به دور بودن از گناه (چه در عقیده و چه در عمل) گفته می شود. نام کسی یادآور زلال پاکی است که تا حد امکان خود را در عقیده و عمل به چهارده معصوم پاک علیهم السلام که آیه طهارت[3] به پاکی آنها شهادت می دهد نزدیک کرده باشد.
2.  «انسانی عمیقاً موحد و مۆمن و پایبند به ارزش‌های انسانی و آسمانی»:
عمیقا موحد و مومن را آیات ابتدایی سوره انفال مشخص کرده اند: مۆمنان، فقط کسانى هستند که چون یاد خدا شود، دل‏هایشان ترسان مى‏شود و هنگامى که آیات او بر آنان خوانده می شود بر ایمانشان مى‏افزاید و بر پروردگارشان توکل مى‏کنند. هم آنان که نماز را برپا مى‏دارند و از آنچه به آنان روزى داده‏ایم، انفاق مى‏کنند. مۆمنان واقعى و حقیقى فقط آنانند.[4]
3.  «تجلی روح آزادگی ... همه ملت های تحت ستم و پرچم برافراشته مبارزان ضد استعماری و عدالت طلبانه و طلایه دار دوستی بین ملت ها است»:
در فرهنگ دینی ما به هر کس که می خواهند آدرس تجلی روح آزادگی را بدهند آدرس کربلا و روح ملکوتی حسین بن علی علیهم السلام را می دهند و پرچم برافراشته تا ابد او و فرزند منتظرش را راهنمای عدالت خواهان عالم معرفی می کنند.



مگر غیر از خدا، نقطه اتکاء روحی و پشتیبانی، برای انسان وجود دارد؟ رهبر معظم انقلاب چندی پیش رسما خود را یک فرد انقلابی خواند و نه یک دیپلمات[5] که با این حساب نقطه اتکاء روحی و پشتیبان ایشان نیز چاوز بوده است!! چون در پیام آمده است: همه انقلابیون جهان
5.  «او در حقیقت شهید راه خدمت به ملت ونزوئلا و پاسداری از ارزش های انسانی و انقلابی است»:
در فرهنگ دینی شهید به کسی گفته می شود که با نیتی خداپسندانه برای کاری خداپسندانه حرکت کند و جان خود را در آن راه از دست بدهد. گذشته از روایتهایی که مرگ با حب آل محمد ص را شهادت می خواند.[6] در این جا اگر بتوان عمل چاوز را خداپسندانه دانست اما دو چیز ثابت نیست: کشته شدن چاوز[7] و دیگری نیت خداپسندانه او.
6.  «او زنده است تا ایمان و پاکی و انسانیت زنده است. او زنده است تا ملت ها زنده اند و برای استقرار استقلال و مهربانی و عدالت تلاش می کنند.»:
در فرهنگ دین تنها چیزی که هلاکت ندارد وجه و یا همان فیض خداست.[8] و اگر کسی باقی به فیض الهی شد می شود «بقیة الله» و این «بقیة الله» فانی نمی شود هر چند از دنیا برود و او زنده است تا خدا هست.
7.  «تردید ندارم که او باز خواهد گشت و به همراه همه صالحان و حضرت مسیح (ع) و تنها باقیمانده از نسل پن، انسان کامل، خواهد آمد و جامعه بشری را در استقرار صلح و عدالت کامل و مهربانی و کمال یاری خواهد کرد.»:
معنای این سخن این است که چاوز از کسانی خواهد بود که در زمان ظهور امام مهدی عج «رجعت» خواهد کرد و آن حضرت را در استقرار حکومت عدل یاری خواهد نمود.
گذشته از این «تردید ندارم» آقای رئیس جمهور که منشأ آن برای ما روشن نیست و خود ایشان باید توضیح دهند که این اخبار و اطلاعات موثق درباره یاران خاص امام عصر عج را از کجا به دست می آورند؟
تنها به ذک

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید