هر روز!
هر روز!

طراحی فضا‌های بافتنی بازی کودکان طراحی فضا‌های بافتنی بازی کودکان

طراحی فضا‌های بافتنی بازی کودکان طراحی فضا‌های بافتنی بازی کودکان

طراحی فضا‌های بافتنی بازی کودکان
طراحی فضا‌های بافتنی بازی کودکان
 داستان اینکه چگونه این هنرمند  دست به کار بافت برای بازی کودکان شد شنیدنی است: « جرقه اول این ایده، کاملا اتفاقی‌ بود. دو تا کودک وارد گالری شدند که Toshiko حجم‌های بافته خود را در آن به نمایش گذارده بود. این دو کودک بی‌‌خبر از تمام قوانین مربوط به نمایشگاه، شروع به بالا رفتن از این آثار حجمی کردند. وی که ابتدا با نگرانی این دو کودک را می‌نگریست ناگهان متوجه شد که چگونه آثار وی همچون ساختار‌های زنده جان گرفتند و فضای ایجاد شد که وی حتی تصور آن را نیز نمی کرد. او متوجه شد که این پارچه‌ها در حالیکه کودکان آنها را می کشیدند یا با آنها تاب می‌خوردند جان تازه‌ای به خود گرفتند و تغییر و تحولات غیر قابل پیش‌بینی‌ در آنها به وجود آمد و از همه مهمتر صدای خنده و شادی این کودکان بود که فضا را پر کرده بود.

به نوشته سایت گزارشگران طراحی صنعتی، از این نقطه به بعد، این هنرمند به همکاری با یک شرکت معماری و طراحی محیطی‌ TIS و همکاران پرداخت و اولین زمین بازی خود  به نام « رنگین کمان » را در سال ۲۰۰۰ پس از ۳ سال برنامه‌ریزی، آزمایش و ساخت افتتاح کرد.

 به گفته وی این زمین‌های بازی تنها به خلاقیت طراح نیاز ندارند بلکه باید مراحل بسیار زیاد اداری، بررسی، آزمایش و دقت به جزئیات را پشت سر بگذارند تا به مرحله اجرا برسند. گرچه مدل‌های چوبی حتی با اندازه ۱:۱ از این فضاهای بافتنی ساخته می‌شود اما با این حال باز هم خیلی‌ سخت است که بسیاری مسائل مربوط به ساختار‌های بافته شده را به طور پیشاپیش آزمایش کرد. به عنوان مثال، اندازه‌گیری تأثیر وزن کلاف بافته شده بر کل ساختار. تمام این عوامل باید به طور کامل بررسی شوند تا به یک نتیجه‌گیری دقیق و نهائی علمی‌ رسید؛ به گونه‌ای که احتمال هر نوع خطری را برای کاربران از بین برد.

 در طی‌ سرهم بندی نهایی، گاهی اوقات Toshiko ده ساعت در روز روی زانو‌های خود خم شده و آنقدر می‌بافد تا اینکه کل ساختار تمام شود.

با توجه به تغییرات اخیر در صنعت پارچه و کلاف‌های گوناگون باید منتظر نوآوری‌های بسیار دیگری از این هنرمند باشیم.




برای ارسال اولین نظر کلیک کنید