هر روز!
هر روز!

طنز/ به باغ‌وحش مخارج، گوریل می‌روید! ز شاخه‌های امیدم، شلیل

طنز/ به باغ‌وحش مخارج، گوریل می‌روید! ز شاخه‌های امیدم، شلیل

طنز/ به باغ‌وحش مخارج، گوریل می‌روید!
ز شاخه‌های امیدم، شلیل می‌روید! ز شعر تازه من، قال و قیل می‌روید! دوباره می‌شود ارزان کدوی حلوایی سر زبان گرانی، زگیل می‌روید! درون جنگل خرجم، کنار موش حقوق دوباره چند عدد بچه فیل می‌روید! به باغ گوش من و تو، در این هوای بهار هزار غنچه «صبر جمیل» می‌روید! در این زمانه نو گفتن و سرودن، آه ز فرق شادی من، دسته بیل می‌روید! ولی دریغ، پس از وضع «ارز تک‌نرخی» به باغ‌وحش مخارج، گوریل می‌روید!
*** *** کوزه! به بابای تو لعنت می‌فرستم، بخت لاکردار وگر پرسی: برای چی؟ یگانه پاسخت باشد: برای چی و زهر مار! به بابای تو لعنت می‌فرستم، بخت لاکردار * بهاری دور... در آن دوران که کوهان شتر، زین موتور بوده‌ست همان روزی که بلبل، خل شد از رنگ و لعاب گل اگر بابابزرگ بی‌عیال و پر ز احساسم جوانمردانه تا ده، از سر چشمه به جای کوزه «باجی» یکی از کوزه‌های گنده «صغرابگم» را حمل می‌فرمود، و فردایش برای خواستگاری خانه‌شان می‌رفت، الاغ کدخداشان در به در می‌شد؟! زمین و آسمان زیر و زبر می‌شد؟! سرم را می‌زنم بر سینه دیوار به بابای تو لعنت می‌فرستم بخت لاکردار * اگر «صغرابگم» مادربزرگ بنده می‌گردید، تمام خاندان ما چراغ جیب‌شان امروز روشن بود و نانهاشان حسابی توی روغن بود و من هم از سر ارث «ننه صغرا» چنان فرزندِ فرزندش -‌‌ که امضا، می‌زند انگشت مسافر می‌کشیدم با مدل بالاترین ماشین خودم را خوب می‌بستم و می‌کردم ترقی بهتر از «اوشین»!(*) که دستم بود توی ارز و پایم نیز در بازار به بابای تو لعنت می‌فرستم بخت لاکردار * الا ای اشک، ای مشک، ای الک، ای زنجفیل ای سنگ، ای قوطی الا ای سرنوشت خنگ نالوطی کنن من هستم و بر روی کوزه مدرک لیسانس بخشکی شانس!  
 
پاورقی: *‌‌ «اوشین» نام یکی از افرادی است که نخست متعلق به قشر آسیب‌پذیر ژاپن بود، ولی در اثر خوردن هر روزة «برنج و تربچه» و پس‌انداز پولش، بدون کلاهبرداری توانست به مرفهی بی‌درد تبدیل شود!
 
 
 
گل آقا. شماره 121. اردیبهشت 1372

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید