هر روز!
هر روز!

فریب ویترین‌ها را نخورید اید در وهله اول ویترین

فریب ویترین‌ها را نخورید 
 اید در وهله اول ویترین

فریب ویترین‌ها را نخورید
اید در وهله اول ویترین مغازه‌ها در نگاه خیلی از افراد جلب نظر نکند، اما اکثر کارشناسان بر این باورند نوع چیدمان اجناس یا حتی رنگ‌هایشان ناخودآگاه در مخاطب، تأثیرات خود را گذاشته و گاه او را تا رسیدن به یک انتخاب نهایی پا به پا می‌‌برد. در این میان برخی مغازه‌دارها مدعی‌اند که جهت انتخاب افراد و سلیقه خرید آنها توسط رسانه‌های جمعی یا برنامه‌های ماهواره‌ای و حتی نوع سریال‌های غربی پخش شده در آنها تأمین می‌‌شود و ربطی به نوع چیدمان اجناس و چگونگی آنها ندارد. ویترین مغازه‌ها به اذعان بسیاری همانند رسانه‌ای است که به طور مستقیم و بی‌واسطه انتقال‌دهنده نوع خاصی از تفکر در بیننده هستند.

برخی از کارشناسان ویترین‌ها را صحنه‌ای برای ترویج فرهنگ بیگانه کشورهای دیگر و برخی دیگر آن را مجالی برای تغییر ذائقه مردم می‌‌دانند. شاید بتوان گفت حضور کمرنگ استفاده از رسانه‌ای به نام ویترین در نمایشگاه‌های پرمخاطب نظیر نمایشگاه‌های عرضه مستقیم پوشاک بهاره و... یا نمایشگاه‌های مد و لباس، ظرفیت‌های موجود در این عرصه را برای انتقال مفاهیم بومی و داخلی تا حد زیادی کاهش داده است. در این میان با دو کارشناس ارتباطات و آسیب‌شناس اجتماعی به گفت‌وگو نشستیم که در ادامه آن را می‌‌خوانید.

دکتر عباس اسدی استاد دانشگاه و عضو هیئت علمی گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی، ویترین مغازه‌ها را مروج «ایدئولوژی مصرف گرایی» می‌‌داند و می‌‌گوید: نباید ویترین‌ها را تنها با علائم و شواهد ظاهری بررسی کرد. ویترین‌ها به طور غیرمستقیم مروج مصرف‌گرایی هستند نه به معنای استفاده، بلکه به معنای ایدئولوژی مصرف. یعنی یک کمپانی به طور مستقیم ایدئولوژی مصرف خاص خود را در جامعه طرح می‌‌کند. باید ویترین‌ها را محلی فراتر از محل جولان آرم‌ها و مارک‌ها دید؛ چراکه وسیله‌ای برای عرضه ایدئولوژی سرمایه‌داری هستند و این مسئله را هم باید دید و مدنظر قرار داد. چیدمان ویترین‌ها و اجناس ارائه شده در آنها نوعی فرهنگ خاص را القا می‌‌کنند. مهم‌ترین فرهنگی که نشان داده می‌‌شود فرهنگ مصرف‌گرایی است. یعنی از طرفی سعی می‌‌شود فرهنگ مصرفی یا همان فرهنگ مصرف گرایی غربی را در میان قشر جوان ترویج دهند.
این استاد دانشگاه درباره این مطلب که برخی در میان بازار و ویترین به دنبال مدی برای پوشاک خود می‌‌گردند، ادامه می‌‌دهد: دلیل اینکه مخاطبانی به دنبال جنس و مارک خاص بوده و در میان ویترین‌ها، مد خود را جست‌وجو می‌‌کنند این است که از لحاظ سطح تحلیلی در سطح پایینی هستند و نوعی کمبود سواد ایدئولوژیک دارند. فردی که مطالعه بالایی داشته و پشت پرده این جریانات را بداند، فکر نمی‌کنم از جریان ویترین‌ها برای خود مدی انتخاب کند. در واقع، کسی که چشم بسته محصولی را می‌‌خرد، بدون آنکه به پشت پرده مسائل ایدئولوژی آن، سابقه آرم روی جنس خورده، پشت پرده کمپانی و ایدئولوژی شرکت سازنده آن توجهی نشان دهد، دچارعدم شناخت از تولیدکنندگان محصولات است. افرادی که از لحاظ شناخت ایدئولوژی پایین باشند، فرهنگ سرمایه‌داری را نمی‌شناسند.
دلیل اینکه مخاطبانی به دنبال جنس و مارک خاص بوده و در میان ویترین‌ها، مد خود را جست‌وجو می‌‌کنند این است که از لحاظ سطح تحلیلی در سطح پایینی هستند و نوعی کمبود سواد ایدئولوژیک دارند
اسدی درباره حضور برخی رنگ‌ها و علائم خاص در ویترین‌ها هم نظر جالب توجهی دارد. لباس‌هایی که گاه برای عرضه و ترویج انتخاب می‌‌شوند، حتی نوع رنگ آنها می‌‌تواند نوعی سیاه نمایی و ناامیدی را در میان مردم ترویج دهد. برخی علائم مانند عقرب یا ستاره داوود صهیونیسم، ایدئولوژی‌های خاص خودشان را دارند. افراد به خصوص جوان‌ها، باید درباره لباس و رنگی که انتخاب می‌‌کنند دقت کنند. لباس‌هایی را بپوشند که رنگ شادی در آن دیده شود.
تولیدکننده‌های داخلی باید لباس‌ها و رنگ‌آمیزی آنها را متناسب با روانشناسی مردم جامعه خودمان تولید کرده و به بازار عرضه کنند. حرف من این نیست که فرهنگ خود را نادیده بگیریم ولی باید سعی کنیم با دست خودمان روانشناسی و شادمانی جمعی را در جامعه خود به وجود بیاوریم. وقتی لباس‌ها از خارج به داخل کشور می‌‌آید، نوعی مطالعات روانشناسی روی آنها صورت گرفته، نباید چشم بسته رنگ‌هایی را انتخاب کنیم که تولیدکننده عمداً آن را تولید کرده تا ما دچار نوعی افسردگی پنهان شویم.

این عضو هیئت علمی گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی در آخر اشاره‌ای به «مخاطب فریبی» برخی ویترین‌ها هم دارد: گاهی پشت ویترین جنسی را می‌‌پسندید، ولی در زمان خرید می‌‌بینید جنس خریداری شده، جنسی نبوده که در پشت ویترین دیده‌اید. گاهی هم ویترین‌ها نوعی «خطای دید» به مخاطب می‌‌دهند. لباسی را روی مانکن می‌‌بینید، احساس می‌‌کنید چقدر قشنگ است ولی وقتی می‌‌خرید و می‌‌پوشید، می‌‌بینید پول گزافی داده‌اید، اما به تنتان برازنده نیست. در ایران، متأسفانه گاهی با حقه بازی سعی می‌‌شود با نشان دادن جنسی خاص مخاطب را داخل مغازه کشانده و جنسی با کیفیت کمتر به فرد عرضه کنند که نوعی غش در معامله است.
مصطفی اقلیما، رئیس انجمن علمی مددکاران اجتماعی ایران و مددکار اجتماعی هم خرید را بهترین و پاک‌ترین لذت عنوان می‌‌کند و عقیده دارد خرید جنسی که از آن لذت ببریم و احساس خوبی داشته باشیم به نوعی تفریح پاک است و ادامه می‌‌دهد: گاهی از لحاظ اقتصادی برای شخص، جنسی آن قدر مطلوبیت دارد که حاضر است تمام موجودی خود را بدهد و آن جنس را بخرد. هر کس با توجه به امکاناتش خرید می‌‌کند، گاهی یک فرد یک لباس خریده و احساس آرامش می‌‌کند و گاهی فردی با پول بیشتر، چند دست لباس را انتخاب می‌‌کند. پولی که در زندگی از طریق کار کسب می‌‌کنید برای زندگی کردن است نه زندگی کردن برای پول. باید از پولی که برای آن خستگی کشیدید، لذت ببرید. حالا باید دید چه چیزی فرد را آرام می‌کند.
او عقیده دارد در جا

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید