هر روز!
هر روز!

ما که هستیم؟ ما که هستیم؟ : ما که هستیم؟

ما که هستیم؟ ما که هستیم؟ : ما که هستیم؟

ما که هستیم؟
ما که هستیم؟ : ما که هستیم؟ اجداد ما شهروندان زمین‌اند. آنها توانایی و راهنمایی، خرد و درک را به کسانی هدیه می‌کنند که آنها را فرا می‌خوانند. آنها برایمان پیام می‌فرستند و دلداریمان می‌دهند. آنها حافظ همه خرد و دانشی هستند که به دست شما رسیده. دنیای زیرزمینی نین می‌تواند به شما آموزش داده از شما مراقبت کند. دورتی راندال گریری (1) مادر بزرگ فوفین (2) پشت میز می‌نشیند، چنگالی را به طرف دهانش بالا می‌برد، در حالی که غذا از بین دندانه‌های آن می‌ریزد. او به بالا بردن چنگال به سوی لبانش ادامه می‌دهد و وقتی چنگال خالی وارد دهانش می‌شود، پرتوی از حیرت در چهره‌اش نمایان می‌شود. عمه کیتی یک لقمه سیب زمینی رنده شده را با قاشق برمی دارد و در دهان فوفین می‌گذارد. لقمه از روی چانه‌اش فرو می‌ریزد و لکه‌های سفید رنگی به جا می‌گذارد. فوفین چانه‌اش را آهسته با یک دستمال می‌مالد. ما، مادربزرگ را از اتاق کوچکش در آسایشگاه سالمندان، برای یک شام خانوادگی، به خانه‌ی کیتی آوردیم. او، این زنی که در تمام دوره زندگی من برای «چند کیلو اضافه وزن» نگران خودش و هر کس دیگر بود، چقدر لاغر شده. او غذای تند هندی، فیله‌ی خوشمزه، شکلات کئویی و کیک لیموناد را دوست دارد. خاطره‌های کودکی من او را مستقیماً در آشپزخانه‌اش قرار می‌دهد و این که بر، این یا آن سس، پیشدستی در چشیدن با انگشتش، اضافه کردن کمی کره، به جاروجنجالی بر پا می‌کرد. او در طبخ غذای مقوی و لذیذ، نه آنچه در فهرست غذای آسایشگاه است، خبره بود. ناهار تمام می‌شود. اما به مادر بزرگ کمک می‌کنیم روی صندلی حصیری در ایوان بنشیند. او بعد از یک چرت کوتاه می‌نشید و خیره به آسمان می‌نگرد. افکار او در این سن- نود و پنج سالگی- او را به کجا می‌برد؟ او سالروزهای تولد همه سی و هفت نوه‌اش را به یاد می‌آورد. هنوز به صورت هفتگی مانیکور و در مراسم خاص آرایش می‌کند. او با پشت خمیده، زانوانی که صاف روی هم افتاده می‌نشیند، گرچه تلوتلو می‌خورد و نمی‌تواند بدون تکیه بر چیزی یا کسی راه برود. او زمانی چشمانی سیاه و درخشنده و موهای قهوه‌ای پرپشت و روحیه کولی واری داشت که با یک چهره‌ی زیبای جنوبی در هم آمیخته بود. کیتی، چهارمین دختر فوفین حافظ خاطرات به یاد ماندنی در خانواده‌ی ماست. او روی دیوارهای منزل عکسهای قدیمی را نصب کرده، همین طور در کشوها عکسها و نامه‌های خاطره انگیز را پنهان کرده است. من زیر شیشه میز تحریر، متوجه تصویری از خانواده مادر بزرگ می‌شوم و آن را درآورده، به سوی او دراز می‌کنم. عکسی است از پدر سبزه رو و خوش قیافه؛ مادر باریک‌اندام با چشمان روشنی که در شانزده سالگی مادربزرگ از مرض سل درگذشت. پنج کودک با چهره‌های دلپذیر فوفین به مادرش اشاره می‌کند. [می‌گوید]: «عکس حق مطلب ادا نمی‌کنه، عزیزم. او زیبا بود. زیباترین زنی که در عمرم دیده بودم. بعد از این که مادر مُرد، بابای بسیار ناکس زن گرفت. زن دوم او از من جوان‌تر بود». مادربزرگ سرش را تکان می‌دهد. «زمانی که اون عکسُ با هم گرفتند به یاد میارم؛ مادر لباسهای مارو مرتب کرد». عکس زرد رنگ پاپیونهای بزرگ و شلوارکهای پفدار و جزئیات تور و حاشیه‌ها را به خوبی نشان می‌دهد و مرا به یاد لباسهای گل و گشادی می‌اندازد که مادرم برای خواهرم و من و بعد سه دخترم می‌دوخت. آلیس خواهر فوفین و تام برادرش، که هر کدام در یک طرف او در عکس دیده می‌شوند و فوفین آنها را بعد از مرگ مادرشان بزرگ کرد، هر دو خودکشی کردند. من تا وقتی که بزرگ شدم درباره‌ی آنها چیزی نمی‌دانستم. وقتی که من سومین فرزندم را حامله بودم یک دختر موسیاه را در خواب دیدم که در یک مزرعه پُرگل می‌دوید و من او را دنبال می‌کردم؛ من فریاد زدم، «آلیس برگرد»، وقتی بیدار شدم گفتم که اگر نوزاد دختر باشد اسم او را آلیس می‌گذارم. من تا آن زمان اسم خواهر لوفین را نمی‌دانستم. بعداً در سفری به کارولینای شمالی، مادر بزرگ از من تشکر کرد. او گفت: «هیچ وقت نشد بپرسم. امّا اسم قشنگیه و آلیس جذاب بود». او جریان آن ملاقات را برای من تعریف کرد. «از وقتی مرده هر روز دلم براش تنگ می‌شه. هزاران بار، از خودم پرسیده‌ام، چه کاری از دست من ساخته بود.» هفتاد سال تپش قلب در صدایش فوران کرد. او عکسی از یک زن زیبای جوان با پوست صاف و حالتی غریب به من نشان داد. حالا مثل این که آلیس من، با روحیه و بازیگوش به خاطر عمه‌ی پدربزرگ، عمه‌ای که به قدری دچار افسردگی شد که یک روز به زیرزمین رفت و خودش را دار زد، و دو بچه کوچک را از خود به جا گذاشت. من و فرانسی (3) عموزاده‌ام، مادربزرگ را به آسایشگاه سالمندان باز گرداندیم. از نسل خانواده فقط او باقی مانده است، به برکت تقریباً یک قرن زندگی، متحمل غمها و ضایعه‌های بسیاری از آن زندگی طولانی شده است. او به کمک واکرش می‌تواند به اتاقش بازگردد. اتاق پاک و پاکیزه است و چشم‌انداز زیبایی به تپه‌های غرب کارولینای شمالی دارد. از زمانی که من و فرانسی بچه‌های نوپایی بودیم عکسهای خانوادگی روی دیوار نصب شده است. عمو نمو (4) به عنوان فوتبالیست جوانِ پرتحرک در چاپل هیل (5) روی میز کنار تختخواب فوفین قرار گرفته است. در باز است و یک زن سالمند سفیدموی با پچ پچ درباره کرمهایی که در غذایش می‌ریزند وارد می‌شود. ما به او اطمینان می‌دهیم «غذا عیبی نداره.» او را به بیرون هدایت می‌کنیم و در را می&zwnj

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید