هر روز!
هر روز!

مراقب باشید کودک تان دورتان نزند!! : مراقب باشید کودک

مراقب باشید کودک تان دورتان نزند!! : مراقب باشید کودک

مراقب باشید کودک تان دورتان نزند!!
: مراقب باشید کودک تان دورتان نزند!!
دروغگویی یکی از بدترین عادت هایی است که ممکن است در کودک شما به وجود آمده باشد. برای جلوگیری از دروغگویی کودک تان بهتر است ابتدا علت های دروغگویی کودک تان را پیدا کنید.
به گزارش : اگر بخواهیم صادقانه بگوییم، تا به حال نشنیده ایم هیچ پدر و مادری بگوید فرزند من دروغ نمی گوید. در حقیقت، دروغگویی مهارتی است که اغلب کودکان آن را می آموزند و برای آن دلایلی وجود دارد. اما چه وقت بچه ها دروغ می گویند؟ آیا دروغگویی آنان آگاهانه است؟ از چه زمانی کودک فرق بین راست و دروغ را می شناسد؟ چگونه تشخیص دهیم کودک خیالپرداز است یا دروغگو؟ راه مقابله با کودک دروغگو چیست؟
حجت الاسلام و المسلمین سیدجواد موسوی، کارشناس دینی و مشاور کودک با اشاره به این که دروغ، مطلب یا سخنی است که با واقعیت همخوانی ندارد و معمولا کسی که دروغ می گوید آگاهانه حقیقت را تحریف می کند، می گوید : در خصوص کودکان، دروغگویی را باید مطابق با سن و دوره رشدی که پشت سر می گذارند، بررسی کرد و نباید کودک خیالپرداز را دروغگو نامید. او می گوید : کودک تا قبل از سه سالگی معنی دروغ را نمی داند و هر چه به ذهنش می رسد و هر چه را که نمی فهمد به زبان می آورد و بین واقعیت و خیال، مرزی قرار نمی دهد و چون بچه ها نمی دانند حوزه تفکر آنها خصوصی است و نباید هر چه به فکرشان می رسد بر زبان بیاورند و با این گمان که چون والدین می توانند ذهن آنها را بخوانند، تخیلات و داستان های غیرممکنی را هم که به ذهن شان خطور می کند، تعریف می کنند که اغلب داستان هایشان طولانی و اغراق آمیز بوده و چیزهایی است که دوست دارند واقعیت داشته باشد.
این مشاور کودک تصریح می کند : علاوه بر این که قدرت تخیل و تصویرپردازی کودک در این سن به اوج خود می رسد، کودک همزمان با یادگیری مهارت ها و اطلاعات جدید، قدرت ذهنی خود را بالاتر می برد و یاد می گیرد کار بدی را که کرده گردن یک فرد خیالی بیندازد. در نتیجه در این حیطه سنی، والدین نباید خیالپردازی های کودک را به اشتباه، دروغ بدانند.
 
موسوی می افزاید : کودکان متناسب با هوش، تخیل و موقعیت های محیطی و بنا به واکنش والدین در برخورد با آنها از حدود شش سالگی دروغ را می شناسند و در 9 ـ 8 سالگی تفاوت بین واقعیت و دنیای فانتزی را درمی یابند و تا ده سالگی کاملا تفاوت بین حقیقت گویی به عنوان یک کار صحیح و دروغگویی به عنوان یک کار نادرست را درک می کنند.
 
با این که دلایل دروغگویی در کودکان بسیار متعدد است، اما می توان به بخشی از آنها اشاره کرد. به گفته سیدجواد موسوی در اولین درجه بهتر است به همان تفاوت قائل نشدن بین واقعیت و تخیل کودک اشاره کنیم که متاسفانه والدین با واکنش عجولانه و اشتباه سعی می کنند، گفته های خیالی کودک را تصحیح کنند و با این باور او را از دروغگویی بر حذر دارند.
اما گاهی والدین دروغ را آموزش می دهند. به عنوان مثال در حضور کودک از ویژگی یا خصوصیتی در او صحبت می کنند که فاقد آن است. ضمن این که اگر به کودک اجازه ندهیم در جمع اظهار نظر کند و او را به سکوت وادار کنیم او به دروغ گفتن روی می آورد؛ عملی که بعضی والدین ناآگاهانه آن را انجام می دهند. این مشاور کودک با تاکید بر این که دروغگویی نشانه اغتشاش درونی و نبود امنیت روانی در کودک است، می افزاید: وقتی کودک یا بزرگسال خود را در معرض خطر یا تهدید ببیند اگر شیوه صحیح مقابله با آن را نداند به اشتباه سعی می کند با دروغ گفتن احساس امنیت و آرامش پیدا کند.
گاهی نیز کودک به دلیل نبود عزت نفس و درد حقارت، برای ترمیم شخصیت خود دروغ می گوید. در واقع آنچه در دروغگویی کودکان مایه نگرانی محسوب می شود این است که شخصیت واقعی کودک را به یک شخصیت غیرواقعی تبدیل می کند. در چنین شرایطی زمینه بروز اختلالات شخصیتی و ناسازگاری های اجتماعی در کودک ایجاد می شود و سلامت روانی وی به خطر می افتد. موسوی می افزاید: طبیعی است که ما نمی توانیم نقش محیط اجتماعی و اعمال و رفتار والدین را نیز در شکل گیری شخصیت کودک نادیده بگیریم، زیرا کودک از همه جهت تحت تاثیر محیط پیرامون و الگوهایی است که در مقابل او قرار دارند. اگر اجتماع، آموزه های خوبی نداشته باشد و والدین نیز الگوی مناسبی نباشند و در مقابل کودک دروغ بگویند، کودک مانند آنها رفتار خواهد کرد. موسوی به نکته جالب توجهی اشاره می کند و می گوید: گاهی بچه ها برای آزمودن والدین دروغ می گویند تا واکنش آنها را بسنجند. در چنین مواقعی لازم است والدین به جای نشان دادن واکنش تند و شدید، تلاش کنند تمرکز کودک را از روی موضوع دروغگویی به راستگویی معطوف کنند. گاهی اوقات هم کودکان برای به دست آوردن چیزی که می خواهند یا وقتی می دانند کار اشتباهی کرده اند برای آن که تنبیه نشوند دروغ می گویند.
 
موسوی در پاسخ به این پرسش می گوید: این پرسشی نیست که براحتی بتوان پاسخ داد به این دلیل که بچه ها با یکدیگر فرق دارند، اما چند راهکار وجود دارد:
1 ـ به چهره آنان نگاه کنید. وقتی آنان واقعیت را می گویند آرامش دارند در صورتی که بسیاری از بچه ها وقتی دروغ می گویند عصبی و ناراحت هستند.
2 ـ معمولا کودک، دروغ را از قبل تمرین کرده و با آب و تاب می گوید در حالی که برای گفتن واقعیت در بیشتر موارد گفتار، ساده و بدون اغراق است.
3 ـ واقعیت همیشه منطق دارد، اما دروغ به دروغ بیشتری برای پشتیبانی شدن نیاز دارد، بنابراین با هم تناقض پیدا می کند و گفته های کودک بی مفهوم می شود.
 
اولین گام برای مقابله با دروغگویی کودکان افزایش اطلاعات و آگاهی ما به عنوان پدر و مادر است. موسوی تصریح می کند : لازم است درباره رفتارهای کودک و دلایل دروغگویی اش آگاهانه تصمیم بگیریم. هرگز نباید کودک را دروغگو خطاب کنیم. این القاب منفی باعث از دست رفتن اعتماد به نفس او می شود

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید