هر روز!
هر روز!

مروری بر تاریخ سینمای کشور بریتانیای کبیر : مروری بر

مروری بر تاریخ سینمای کشور بریتانیای کبیر : مروری بر

مروری بر تاریخ سینمای کشور بریتانیای کبیر
: مروری بر تاریخ سینمای کشور بریتانیای کبیر
کشور بریتانیا در زمینه سینما پس از امریکا همیشه پیش رو و خبرساز بوده است و بازیگران بسیاری را در عرصه سینمای جهان معرفی نموده است. سینمای انگلستان و در معنای وسیع آن سینمای بریتانیا؛ گنجینه ای قدیمی و گرانقدر از تاریخ هنرهفتم به شمار می آید.
 
به گزارش : سهم سینماگران انگلیسی؛ ولزی؛ اسکاتلندی و ایرلند شمالی در سروشکل گرفتن سینمای بریتانیا و تاثیر آن بر سینمای جهان طی سالهای 1920 تا 1940 غیر قابل انکار است. در واقع سینمای آمریکا در این سالها از حضور این هنرمندان بسیار سود برد.سینمای انگلستان را نمی توانیم فاقد بدنه ی وسیع آن ارزیابی کنیم. از 1920 به بعد خیل زیادی از نامداران سینماهای ولز؛ ایرلند شمالی و اسکاتلند در فیلم های انگلیسی و آمریکایی به عنوان بازیگر و کارگردان حضور داشتند.
برای مثال سینمای اسکانلند از دهه 1940 تاکنون به تنهایی بیش از 100 بازیگر طراز اول در سطح سینمای جهان معرفی کرده است. نام هایی مانند شان کانری(-1930)، ایوان مک گرگور-1971)، برایان کاکس(-1946)، گری او.برایان(-1968)، بیلی بوید(-1968)، جیمز مک آیوی(-1979) تنها برخی از این ستاره ها هستند. استنلی کوبریک نیز فیلم ماندگار 2001:یک اودیسه فضایی(1968) را در اسکاتلند ساخت.
 
از سینمای ولز نیز ستاره های بی بدیلی مانند ری میلاند(1986-1907)، هیو گریفین(19080-1912)، استنلی بیکر(1976-1928)، ریچارد برتون(1984-1925)، آنتونی هاپکینز(-1937)، مایکل شین(-1969) و کاترین زتاجونز(-1969) به دنیای هنرهفتم معرفی شدند. فیلم های بسیاری از جمله قسمت پایانی هری پاتر(2012) ،خشم تایتان ها(2012) و فیلم جیمز باندی ذره ای آرامش(2008) در ولز ساخته شده اند.
 
سینمای انگلستان نیز از بدو پیدایش غول هایی مانند چارلز چاپلین(1977-1889)، استن لورل(1965-1890)، لسلی هوارد(1943-1893)، آلفرد هیچکاک(1980-1899)،دیوید لین(1991-1908)، رکس هریسون(1990-1908)، ویوین لی(1967-1913)، کری گرانت(1986-1904)، باب هوپ(2003-1903)، دیوید نیون(1983-1910)،
 
جک هاوکینز(1973-1910)، چالز لاتون(1962-1899)، جان گیلگاد(2000-1904)، لارنس اولیویه(1989-1907)، جان میلز(2005-1908)، آلک گینس(2000-1914)، مایکلردگریو(1985-1908)، ریچارد آتنبرو(2014-1923)، کریستوفر لی(-1922)، پیتر فینچ(1977-1916)، آلبرت فینی(-1936)، الیزابت تیلور(2011-1932)، راجر مور(-1927)، جرمی برت(1995-1933)، مایکل کین(-1933)، پیتر سلرز(1980-1925)، کن لوچ(-1936) و رایدلی اسکات(-1939) را به خود دیده است.
 
در سالهای اخیر افرادی مانند دنیل دی لوئیس(-1957)، کالین فیرث(-1960)، گای ریچی(-1968)، جاد لا(-1972)، کریستین بیل(-1974)، دنیل کریگ(-1968) وکیت وینسلت(-1975) جا پای بزرگان گذاشته اند.
 
جالب تر اینکه حتی سینمای جمهوری ایرلند و بدنه ی قوی و ممتاز سینمایی اش( با اینکه به لحاظ سیاسی رسما مستقل از بریتانیا است) تاثیر بسیاری بر سینمای بریتانیا گذاشته و غول هایی مانند ریچارد هریس(1992-1930)؛ پیتر اوتول(2013-1932) و یا برندن گلیسون(-1955) از این سرزمین برخاسته اند.
 
از این رو است که حضور مجموع سینماگران اهل ولز؛ اسکاتلند؛ ایرلند شمالی و انگلستان را در این یادداشت؛ در پیکره سینمای انگلستان معرفی کرده ام.سینمای بریتانیا تا قبل از 1915 یک مکتب ویژه داشت. خلق و خوی خاص مردمان این سرزمین باعث شده بود تا تاثیر پذیری اجتماع از فرهنگ و هنر یک اصل نهادینه باشد.
 
قبل از آن تئاتر در طی 500 سال اخیر اثرات فرهنگی و اجتماعی سترگی بر بدنه اجتماع انگلیسی داشت. با ورود بازیگران؛ کارگردانان و حتی عوامل پشت صحنه از دنیای نمایش به دنیای جدید پرده نقره ای؛ طبیعی بود که سینما نیز این تاثیرگذاری را با خود داشته باشد.
 
با اینهمه یکی دوسالی پس از شروع جنگ جهانی اول؛ سینمای نوپای انگلستان کج دار و مریز فیلم های مربوط به فرهنگ خود را می ساخت اما در دهه 30 با رشد سریع سینمای آمریکا و ورود سینمای هالیوود به سینماهای بریتانیا؛ کم کم بساط سینمای بومی و فاخر انگلستان می رفت که برچیده شود.
البته در دهه 30 و اوایل دهه 40 کارگردانانی مانند آنتونی اسکوئیت با ساخت آثار خوش ساختی مانند پیگمالیون(1938) خونی تازه به سینمای انگلستان تزریق می کردند اما این هرگز کافی نبود.چرا که آنچه در این زمان در سینمای انگلستان ساخته می شد اغلب تکراری از کار درمی آمد. آثار ماندگار شکسپیر در صحنه نمایش بارها و بارها در روی پرده ی نقره ای جان گرفتند. و در این میان سهم سینماگرانی مانند لارنس اولیویه؛ کارول رید؛ اولیور رید و جان گیلگاد بی بدیل بود.
 
در همین اثنا جوانانی مانند دیوید لین نیز پا به این عرصه گذاشتند و آثار دیگر غول های زبان و ادبیات انگلیس را به فیلم برگرداندند. هنوز هم فیلم” آرزوهای بزرگ” دیوید لین یک مرجع کلاسیک به حساب می آید. با ابن حال ابن سینماگران قصه هایی را تعریف می کردند که پیش از این مردم؛ بارها و بارها این ماجراها را در تئاتر های کوچه و بازار و یا حتی در سالن های فاخر نمایش دیده بودند.
 
افرادی مانند آلفرد هیچکاک نیز اگرچه در این زمان یعنی حدود سالهای 1935 تا 1942 دیگر در سینمای انگلستان جا افتاده بودند و میانگین سنی 35 تا 40 سال داشتند؛ با اینهمه بیشتر به فکر سیاه مشق های خود بودند.
این روند عین بی توجهی به زندگی عادی مردم و در یک کلام تعطیلی ژانر درام اجتماعی را باعث گردید، سینماروهای جزیره؛ واقعا از سینمای بومی خود دلزده شده و هرچه بیشتر از سینمای ینگه دنیا و اکران های فیلم های آن دیار در خاک خود استقبال کنند.
 
در دهه 30 البته یک اتفاق مهم صنعتی نیز در سینمای انگل

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید