مسیر سبز
مسیر سبز

هالیوود و بزن بزن‌ های تازه‌ اش روزنامه قانون: در

هالیوود و بزن بزن‌ های تازه‌ اش 
 روزنامه قانون: در

هالیوود و بزن بزن‌ های تازه‌ اش
روزنامه قانون: در ماه‌های اخیر چندین فیلم هالیوودی ساخته و تماشا شد که بسی نوستالژی آفرید، نوستالژی آفریدنی!

قضیه به چند فیلمی مربوط می‌شود که گویا انعکاسی رنگ و رو رفته از فیلم‌های دوره نوجوانی ما بودند. هنرپیشه‌ها همان‌ها بودند، که 20 سال پیش برای خودشان بیا و برویی داشتند: آرنولد و راکی و فرانکی، یا دقیق‌تر بگوییم، جناب شهردار شوارتزنگر و سیلوستر استالون (نمي‌دانم چرا مردم ما به این بنده خدا می‌گویند استالونِه!) و ژان کلود وان‌دم. داستان‌ها هم همان روایت‌های شل و آبکی بود که بر اساس آن یک آدم بد و یک آدم خوب با هم دعوایشان می‌شد. بازی‌ هم همان بود و قصه هم  همان.



گمان کنم آتش را در ابتدا استالون روشن کرد، با ساختن فیلم «بی‌مصرف‌ها» (The Expendables) در سال 2010 که در آن همه گرد آمده بودند: سیلوستر استالون یا همان راکیِ خودمان، جیسون استاتهَم، دولف لوندگرِن که هم در «راکی 4» و هم در «سرباز جهانی» نقش ضد قهرمان را بازی می‌کرد، بروس ویلیس بازیگر «جان سخت»، میکی رورکی بازیگر «سین‌سیتی» و «روزی روزگاری در مکزیک» و البته جت لی که معرف حضور همه هست.

در این فیلم فقط جای آرنولد خالی بود که انگار پیشنهاد استالون برای پوستن به دار و دسته سیسیلی‌ها را رد کرده بود و تنها در ابتدای فیلم نشانش می‌دادند که پیشنهاد استالون را برای شرکت در عملیاتی خفن رد می‌کند. به هر صورت، این فیلم که یک اکشن بزن بزن علی‌گلابی بود، گرفت و مخاطبی یافت و هر کس که در جوانی فیلم پرماجرایی دیده بود، پیر و  مراد خویش را در آیینه این فیلم تماشا کرد.

این بود که وقتی شماره دوی «بی‌مصرف‌ها» را ساختند، آرنولد هم به این لویه‌جرگه پیوست. فروش گیشه‌ای این فیلم‌ها باعث شد بازیگران این فیلم‌ها به زودی ساز خود را بزنند. به این ترتیب، در دو سه ماه گذشته دو فیلم بر پرده سینماها بالا رفت که یکی‌اش آخرین موضع (The Last Stand) است با بازی آرنولد، و دیگری‌اش اصابت گلوله به سر (Bullet to the head) است از استالون. تمام این فیلم‌هایی که ذکر خیرشان گذشت، بازاری، پرخرج و انباشته از بزن بزن و قهرمان‌بازی هستند و علاوه بر داستانِ به نسبت بی‌سر و ته و سطحی، به بازی افتضاح سروران هنرپیشگی دوران نوجوانی ما نیز آراسته‌اند.

دیدنشان البته از این نظر اهمیت دارد که نشان می‌دهد ورزشکارانی که زمانی پوستر عضلات به هم پیچیده‌شان بر دیوار اتاق هم‌نسلان‌مان بود، همچنان به عنوان هنرپیشه محبوبیت دارند و همچنان بعد از این همه سال، بازیگری را درست یاد نگرفته‌اند! البته چیزهای دیگری هم معلوم می‌شود، مثلا این که اگر می‌خواهید بعد از دورانی درخشان از ورزش حرفه‌ای چاق و فربه نشوید، به مقام شهرداری فکر نکنید؛ چون آرنولد در این فیلم آخرش آشکارا پیر و چاق شده است و نکته دیگر هم اینکه در نهایت رقابت «هیکلی» این دو نفر با برد استالون پایان یافت، چون در فیلم اخیرالذکر همچنان ابعاد بازو و شمار حلقه‌های عضلات شکم ایشان چشمگیر است و دوربین‌نواز!  

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید