مسیر سبز
مسیر سبز

ماجرای شنیدنی انتخابات افغانستان خبرگزاری ایرنا: انتخابات ریاست جمهوری

ماجرای شنیدنی انتخابات افغانستان
خبرگزاری ایرنا:  انتخابات ریاست جمهوری افغانستان از روز رای گیری و پس از تاخیر سه ماهه در شمارش آرا، تا زمان لورفتن برخی مسایل و منجرشدن به دخالت «کدخدا» و دستور بازشماری آرا، سیر غیرمتعارفی را پیمود.

فریدون مجلسی تحلیلگر روابط بین الملل در ستون یادداشت روزنامه شرق نوشته است: اما راستش تحلیل این رخداد سیاسی جدی در افغانستان رنگ طنز و فکاهی به خود می گیرد.

انتخابات حتی در افغانستان نخستین باری نیست که رخ می دهد. در هر انتخابات آنچه در نخستین ساعات اعلام می شود تعداد نهایی رای دهندگان است. زیرا هر حوزه آمار ثبت نام رای دهندگان خودش را دارد.

پس از صورتمجلس و بستن دفاتر، آن آمار به فرمانداری اعلام می شود. فرمانداری فورا آمارهای دریافتی از زیرمجموعه خودش را جمع می زند و به استانداری خود اعلام می کند و استانداری هم آمارهای فرمانداری های زیرمجموعه اش را به مرکز اعلام می کند. مرکز چنددقیقه بعد به رسانه ها و ملت می گوید که چند نفر در انتخابات شرکت کرده اند! سپس شمارش آرا آغاز می شود و به همان ترتیب آمار آرای خوانده شده هر حوزه در پایان هرروز به مراجع مافوق گزارش و جمع بندی آن در مرکز به رسانه ها اعلام می شود.

 نتایج حوزه های کوچک عملا ساعاتی بعد از انتخابات خوانده و سپس اعلام می شود و نتایج حوزه های بزرگ هم که ممکن است دو، سه روزی طول بکشد، در پایان هرروز تا میزان خوانده شده اعلام می شود. این کار ابتدایی نه نیاز به مهندسی خاصی دارد و نه امر پیچیده ای است اما اگر چنین نشد، لاجرم یعنی چنان شده است! وقتی خواندن مختصر آرای شش میلیونی سه ماه طول بکشد، یعنی در این سه ماه چه کار می کرده اند؟ چانه می زدند؟ داشتند نام نویسی ها و صندوق پرکنی ها و رای ریزی های آنچنانی می کردند و چون آدم باسواد کم بوده طولانی شده؟ آیا مردم را کودک فرض کرده و تا این اندازه شعورشان را به بازی گرفته اند؟

 با این ریتم و زمان رای خوانی، قضاوت کنید شمارش آرای 600میلیون رای دهنده چینی یا هندی که صدبرابر افغانستان است باید هربار 300ماه یعنی 25سال طول بکشد! تسری فرقه بازی در امور سیاسی، خواه مذهبی باشد یا قومی کار بسیار ناپسندی است و موجب فروپاشی کشورها می شود. اما تلخ تر هنگامی است که رنگ زیاده خواهی اقلیتی پیدا می کند که در آن فرقه ای برای خودشان حق آب و گل و امتیاز و برتری حاکمیتی قایل می شوند و زیر بار نخستین قانون دموکراسی یعنی حکومت متعارف اکثریت هم نمی روند. چنین وضعی در هر دو همسایه ایران دیده می شود. برخی بازیگران نوکیسه منطقه خصوصا عربستان با اشاعه ایران هراسی و خصومت ورزی قوم پرستانه بر آن دامن می زنند.

مثلا در عراق 15درصد جمعیت را اعراب سنی تشکیل می دهند، که به دلایل تاریخی از آغاز تشکیل کشور عراق حکومت را مستبدانه در اختیار داشته اند و آن را حق خودشان می دانند. در میان اینان البته گروهی از نخبگان عراقی بوده اند که بسیاری از آنان در اثر زیاده روی های قومی پس از سقوط صدام ناچار به مهاجرت شده اند اما اکثرا از قبایلی مانند تکریتی ها و انباری ها هستند که در دوران صدام از آزادی عمل مطلق بهره مند بوده اند و اکنون هم به استقبال داعشی ها و سلفیون می روند! و از فرقه گرایی دولت مرکزی می نالند. از دولتی که درواقع در سالیان گذشته همه جنایات و کشتارهای آنان را تحمل کرده است و دولت حامی آنها یعنی عربستان حتی حاضر نشده دولت اکثریت عراق را به رسمیت بشناسد و سفارتی بگشاید!

 اعتراض نکردن به جنایات و انفجارهای نیابتی خودشان که جای خود دارد. این بستانکاران اقلیت معتقدند که چون عادت به حکومت دارند چرا همه اقتدار حکومتی را به آنان واگذار نمی کنند و اعراب شیعه که 80درصد جمعیت عرب را تشکیل می دهند تن به ادامه بردگی و سلطه اعراب سنی که 20درصد جمعیت غرب را تشکیل می دهند، نمی دهند؟ و در حالی که کل اقدامات تروریستی که در پوشش دین انجام گرفته از 11سپتامبر گرفته تا انفجارهای لندن و هند و پاریس و بوستون و... کار آنان بوده است، دنیا را از ایران می ترسانند که دولت اکثریت مطلق شیعه به دلیل تشابه ایمانی لاجرم تابع ایران خواهد بود و....

در افغانستان همین نوع نیروها که با استفاده از زمینه های تعصب دینی و قومی در میان پشتون ها، دولت یا امارت طالبان و بعد ماجرای القاعده را راه انداختند و با آن همه کشتار و جنایت در افغانستان و جهان - از جمله قتل عام هزاره ها و قتل احمد شاه مسعود- شناخته شدند، بازهم به استناد عادت تاریخی و راه انداختن تبلیغات فرقه گرایانه و نژادپرستانه، حکومت را به دلیل تاریخی و عادت کردن به سلطه، حق اقلیت 30درصدی خودشان می دانند و وقتی صندوق آرا طور دیگری سخن می گویند.

یعنی بدون وابستگی و سلطه طلبی قومی، آنگاه شگفت زده می شوند و برای احقاق حق توهمی خودشان به مهندسی ناشیانه سه ماهه متوسل می شوند! آمار مقایسه ای زیر مربوط به آرای دور نخست انتخابات و سپس نتایجی است که سه ماه بعد مهندسان انتخاباتی اعلام کردند که در انتهای مطلب می گذارم! مساله ریاضی ساده ای است که برای نتیجه گیری در ایران به سادگی می گوییم «پیدا کنید پرتقال فروش را!»

2- بعد از دور نخست، زلمای رسول و کاندیدای معاونتش از قوم هزاره، خانم سرابی (با 751هزار رای) و گُل آقای شیرزای (با 103هزار رای) و تیم صیاف (شامل اسماعیل خان، با توان 465هزار رای، بی آنکه صیاف به حمایت از نامی تصریح کند) از «عبدالله» حمایت کردند. حامیان دیگر او شامل والی عطا استاندار دره مقتدر بلخ و یونس قانونی و ابراهیمی سخنگوی [رییس] اُزبک مجلس ملی و جمیل کرزای (پسرعموی رییس جمهور و سخنگوی [رییس] سنا) و عبدالله صالح رییس پیشین نیروهای امنیتی) بودند. در مقابل سلطان زُوی با 30هزار رای و احمد ضیا مسعود (کاندیدای معاونت زلمای رسول) و مجددی از تیم اشرف غنی حمایت کردند.

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید