هر روز!
هر روز!

سالگرد مرگ فضانوردان آپولو ۱ : سالگرد مرگ فضانوردان آپولو

سالگرد مرگ فضانوردان آپولو ۱ : سالگرد مرگ فضانوردان آپولو

سالگرد مرگ فضانوردان آپولو ۱
: سالگرد مرگ فضانوردان آپولو ۱
برنامه ی فضایی آپولو نام پرهزینه ترین و هیجان انگیزترین برنامه ی فضایی تا به این زمان است. برنامه ای که طی آن پای ۱۲ انسان به ماه رسید و باعث شد آمریکا پس از موفقیت های پیاپی رقیب خود، بالاخره رنگ یک پیروزی مقتدرانه را ببیند. این برنامه ی فضایی شامل تعداد زیادی پرواز فضایی سرنشین دار و بی سرنشین بود که همگی در راستای سفر انسان به ماه انجام می شد. در این بین ناوهای کیهانی آپولو وظیفه ی پشتیبانی پروازهای سرنشین دار را بر عهده داشتند. اگرچه مأموریت آپولو ـ ۱۱، که طی آن اولین انسان در ماه فرود آمد، به عنوان مشهورترین پرواز فضایی تاریخ کیهان نوردی لقب گرفت، اما در این برنامه ی فضایی، مأموریتی وجود داشت که با آن که هیچ گاه انجام نشد، ولی به خاطر حادثه ای که برای سفینه اش رخ داد در تاریخ ماندگار شد. آپولو ـ ۱ نام یک مأموریت فضایی است که قرار بود عنوان اولین پرواز فضایی سرنشین دار برنامه ی آپولو لقب بگیرد. اما در اثر یک سانحه ی آتش سوزی که حدود یک ماه قبل از انجام پرواز (۲۷ ژانویه ۱۹۶۷) طی یک عملیات تمرین و آماده سازی پیش از پرتاب در ناو کیهانی آپولو رخ داد، هر سه فضانورد انتخاب شده برای این مأموریت زنده زنده سوختند و از بین رفتند. این فضانوردان عبارت بودند از: ویرجیل گریشام (۱)، ادوارد وایت (۲) و راجر چافی (۳)؛

به گزارش : نشان مأموریت آپولو ـ ۱
آن چه پیش از این گذشت … نام مأموریت آپولو ـ ۱ که در ابتدا «آ اِس ـ ۲۰۴» نام داشت، قرار بود عملکرد صحیح ناو کیهانی آپولو را در یک عملیات پرواز مداری مورد آزمایش قرار دهد. این عملیات شامل آزمایش سیستم های پرتاب، ردیابی فضاپیما از روی زمین، دستگاه های کنترل و در نهایت اطمینان از مونتاژ صحیح فضاپیمای آپولو بر موشک حامل خود (ساترن ۱بی) می شد. همچنین فضانوردان می بایست پایداری فضاپیما را طی یک اقامت ۲ هفته ای در فضا آزمایش می کردند. واحد فرماندهی فضاپیمای آپولو با نام «سی ام ـ ۱۲» از نسل اول این فضاپیماها بود. نسل اول ناوهای کیهانی آپولو بر خلاف نسل دوم آن فاقد تجهیزات ردیابی و الحاق با ناو دیگری در مدار زمین می باشد. این تجهیزات در نسل دوم فضاپیماهای آپولو در نوک واحد فرماندهی آن تعبیه شده بودند. به هر جهت انجام مأموریت آپولو ـ ۱، پیش نیازی برای دو مأموریت سرنشین دار دیگر بود که برای تابستان و پاییز ۱۹۶۷ برنامه ریزی شده بود. در اولین مأموریت قرار بر این بود تا نسل دوم ناوهای کیهانی آپولو توسط یک موشک ساترن ۱بی (۴) به فضا پرتاب شود و به طور همزمان یک ناو ماه نشین نیز با یک موشک ساترن ۱بی  دیگر راهی مدار گردد. تا فضاپیمای آپولو عملیات رهگیری، ملاقات و الحاق را با ناو ماه نشین در مدار پایین زمین تمرین کند. سپس در مأموریت بعدی هر دو فضاپیما توسط یک موشک ساترن ـ ۵ به فضا پرتاب شوند و همان عملیات را در مدار بالا تمرین نمایند. به دنبال اتفاقی که برای فضاپیمای آپولو ـ ۱ رخ داد، این دو مأموریت نیز لغو شدند. ولی بعدا این پروازها با اندکی تغییرات در اهداف طی مأموریت های آپولو ـ ۷، ۸ و ۹ با موفقیت کامل انجام شدند.

مونتاژ واحد فرماندهی آپولو (قسمت مخروطی شکل) روی واحد سرویس دهی
آرامش قبل از طوفان فضانوردان می بایست طی یک عملیات پرتاب شبیه سازی شده مدارهای الکتریکی به کار رفته در داخل کابین را در ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷چک می کردند. مهندسین قصد داشتند در این عملیات به توان نامی تولید برق درون کابین دست یابند. این آزمایش در واقع آخرین آزمایش مهم برای فضاپیمای آپولو به حساب می آمد و در صورت موفقیت، فضانوردان باید برای یک پرواز فضایی در ۲۱ فوریه ۱۹۶۷ خود را آماده می کردند. ساعت دقیقاً یک بعد از ظهر روز ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ است و ویرجیل گریشام، ادوارد وایت و راجر چافی در حالی که لباس های فضایی خود را به طور کامل به تن کرده اند، وارد واحد فرماندهی ناو آپولو شده و در صندلی های خود مستقر می شوند. ولی بوی بد و شدیدی شبیه بوی شیر گندیده و یا چیزی مانند بوی دوغ تمام کابین را پرکرده است. گریشام به عنوان فرمانده ی عملیات، درخواست می کند تا از بین رفتن بو، مأموریت به تأخیر بیفتد. ساعت ۱۴:۴۲ گریشام به مرکز فرماندهی اطلاع می دهد که دیگر بویی را استشمام نمی کنند. سه دقیقه ی بعد دریچه ی کابین استقرار فضانوردان کاملا بسته شده و هوای داخلی آن با اکسیژن خالص جایگزین می شود. در ادامه ی انجام عملیات مشکلات دیگری نیز بروز می کند. مثلا سرنشینان متوجه نقصی در اتصالات جریان اکسیژن به لباس خود می شوند. ولی عملیات همچنان ادامه پیدا می کند. در این بین ارتباط رادیویی بین مرکز فرماندهی و فضانوردان مستقر در آپولو قطع می شود. البته این بخشی از شبیه سازی عملیات بود؛ در طی یک مأموریت فضایی، زمان های وجود دارد که ارتباط فضاپیما با مرکز فرماندهی مأموریت برای یک دوره ی مشخص قطع می شود. این قطعی ارتباط ممکن است به خاطر رفتن فضاپیما پشت یک جرم آسمانی باشد. و یا ممکن است سفینه به گرد زمین بچرخد، پس هرگاه فضاپیما هنگام چرخش به گرد زمین به پشت آن برود، ایستگاه های گیرنده ی زمینی، توانایی برقراری ارتباط رادیویی را با سفینه نخواهند داشت. به هر جهت عملیات تا ساعت ۱۷:۴۰ ادامه پیدا می کند. ساعت ۱۸:۲۰ است و در دقایق پایانی تیم عملیات به بسیاری از اهداف خود می رسد. اما هنوز تا پایان کار ۱۰ دقیقه زمان مانده است و طی این مدت می بایست ارتباط دوباره بین واحد فرماندهی آپولو و مرکز کنترل زمین برقرار شود.
ما آتش گرفتیم! عملیات به پایان می رسد و آخرین اطلاعات در ساعت ۱۸:۳۰:۵۴ روی دستگاه ضبط داده ی فضاپیما ثبت می شود. ده ثانیه ی بعد چافی با صدای بلند می گوید: «هی …!». به دنبال آن چند لحظه ی بعد گریشام فریاد می کشد: «آتش!» و چافی سپس به کنترل زمین گزارش می دهد که ما در کابین آتش می بینیم. و در آخر ادوارد وایت با اضطراب و نگر

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید