هر روز!
هر روز!

روان شناسی بچه های مجازی روان شناسی بچه های

روان شناسی بچه های مجازی 
 روان شناسی بچه های

روان شناسی بچه های مجازی
روان شناسی بچه های مجازی : روان شناسی بچه های مجازی
: روان شناسی بچه های مجازی

: به گزارش : امروزه نوین ترین اماکن جذاب و پرزرق و برق را می توان در یک اتاق کوچک، یک جا فراهم کرد! مدل های مجازی آن ها، تنها با داشتن یک رایانه ی شخصی، قابل دسترسی ست. اگر به عمق عملکرد آن ها پی ببریم و وارد دنیای نوین شویم، متوجه خواهیم شد که کودکان و نوجوانان، بی دلیل جذب این محیط نمی شوند. البته کودکان به دلیل تکامل نیافتن کامل حس استقلال طلبی و اجتماعی شدن، کم تر به این عرصه نیاز پیدا می کنند اما با پیشرفت تکنولوژی و در دسترس بودن آن برای همه، حتی کودکان نیز با وجود عدم نیاز واقعی، جذب آن می شوند. به راستی چه چیزی آنان را این گونه جذب می کند؟
 
با هم، قدمی در دنیای مجازی برمی داریم. وارد اتاق می شویم، دکمه ی روشن شدن رایانه را می فشاریم، با چند فرمان کوتاه، به محیطی به نام «اینترنت» وارد می شویم.
در آن جا فروشگاه هایی وجود دارد که فاقد مراجعه ی حضوری به آن ها، می توانید سفارش کالای مورد نظرتان را بدهید، کتابخانه هایی وجود دارد که همه نوع کتابی اعم از داخلی و خارجی در آن ها یافت می شود. این امکان را دارید که به مطالعه ی بخش هایی از کتاب مورد نظرتان بپردازید و حتی می توانید برخی از کتاب های الکترونیکی را به صورت رایگان داشته باشید.
 
از کنار آموزشگاهی عبور می کنید که همه نوع آموزشی در آن داده می شود؛ از درست کردن گل چینی گرفته تا ستاره شناسی. پارک هایی وجود دارد که در آن ، مردم از سراسر دنیا آمده اند و فاقد تعارف و نگرانی، با یکدیگر گپ می زنند؛ از تجربه های تلخ و شیرین گرفته تا پیشنهاد همکاری های تجاری و... البته تا انتهای خیابان مجازی، جایی بسیار دلپذیر و دیدنی وجود دارد که دیدن آن را به شما توصیه می کنیم.
روان شناسان و والدین، پس از حضور چنین سرزمین جذاب اما عجیبی، به این چالش افتادند که آسیب های احتمالی آن را نیز تشخیص دهند. آنان پس از مطالعه ی دقیق و همه جانبه ی این پدیده، دلایل تعلق خاطر نوجوانان را این گونه توصیف کردند:
 
۱) کسب و کشف هویت:
نوجوانان در سن نوجوانی به دنبال شناخت خود و ارائه ی تصویر مشخصی از پنداره ی خود می باشند. «اینترنت» به آنان این امکان را می دهد که به دنبال گروه هایی بگردند که در کنارشان احساس تعلق را به دست آورند. در «اینترنت» طیف گسترده ای از گروه ها، علائق، مذاهب، مکاتب و شخصیت های گوناگون وجوددارد که می توان با آن ها آشنا و هم سو شد.
 
۲) جدایی از خانواده و والدین:
نوجوان می خواهد مستقل باشد، کارهای خود را به تنهایی انجام دهد و با غرور خود، به هیچ کس اجازه ی دخالت در امورش را نمی دهد. این امر، فوق العاده هیجان انگیز است و فضای مجازی و بی قید و شرط، برای نوجوان، این امکان را فراهم می سازد که افراد جدیدی را ملاقات کند، کارهای هیجان انگیزی انجام دهد، به اکتشاف جهان بپردازد، اظهارنظر کند و خود را توانا ببیند و... که تمام این ها تنها با یک رایانه و در یک اتاق انجام می گیرد.
 
۳) آزادی مطلق:
بر خلاف تصور عمومی، نوجوانان فقط با رایانه چت نمی کنند؛ آنان عطش سیری ناپذیری به دانستن و کاوش دارند. اینترنت به آنان این امکان را می دهد که فاقد محدودیت، به اطلاعات گسترده ای دسترسی دارا باشند. حتی برخی نوجوانان عقاید، نقطه نظرات و افکاری که شاید در دنیای واقعی، زیاد جدی تلقی نشود را با تأسیس وبلاگ و... منتشر می کنند که حتی ممکن است روزانه بیش از صد نفر، آن ها را ببینند. او در این فضا دیده می شود، افکارش را عرضه می کند، استقلال و اعتماد به نفس کسب می نماید و با افکاری بسیار راحت و آزاد به مسائل واقعی زندگی خود می پردازد.
 
درست همانند دیگر وسایل و ابزاری که برای کمک به انسان، اختراع می شوند و ممکن است استفاده های منفی و مضر نیز در پی دارا باشند، اینترنت هم دارای کارکردها و استفاده های غیر مفید و حتی ضد اخلاقی می تواند باشد که باید تحت کنترل دقیق و مثبت قرارگیرد.
البته اشتباهی که برخی والدین می کنند، بسیار زیان بار تر از کمک نکردن شان است؛ آنان به جای نظارت، دخالت می کنند، درحالی که باید هدف از نظارت، حمایت باشد چراکه خطرات وسیعی در این راه وجود دارد، مانند شکارچیان انسان؛ برای نمونه امکان دارد فردی خود را یک دختر ۱۷ ساله معرفی کند اما در اصل، مرد ۴۰ساله ای باشد که به علت جرائم رایانه ای، تازه از زندان آزاد شده و به دنبال طعمه می گردد! اگر این فرد، خود را یک نوجوان معرفی نکند، خود را به عنوان یک دوست، محرم اسرار، همدرد و حمایت کننده جلوه می دهد اما والدین، چگونه می توانند عزیزان خود را از گزند این آسیب ها مصون نگه دارند؟
 
متأسفانه برخی از والدین اظهار می کنند که ما به فرزند خود آزادی و استقلال می دهیم، حال تشخیص با اوست؛ به هر جهتی که می خواهد، برود. او نیز باید مانند دیگر هم سالان خود پشت میز رایانه بنشیند، آن را یاد بگیرد و اگر توانست تایپ کند، حتماً رشد کرده و راه را از بی راه تشخیص می دهد.
والدین باید کارکردن با رایانه را یاد بگیرند و با فرزندان خود همراه شوند. در زیر، راه هایی به این منظور پیشنهاد شده است:
 
▪ با آنان صحبت کنید:
سعی کنید فاقد این که لحن اتهام آمیزی داشته باشید، برنامه ی کاری او را در اینترنت جویا شوید، از او بخواهید شما را به این دنیای نوین معرفی کند، از فعالیت های لذت بخش اش در این محیط سؤال کنید و کنجکاوی نشان دهید:
 
«در اینترنت چه می کنند؟ چه کسانی وجود دارند؟ چه می گویند؟» از مزایا و معایب اینترنت از او سؤال کنید، نشان دهید که آن را

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید