هر روز!
هر روز!

توشه آخرت، توشه آخرت‏ چیست؟ توشه آخرت :

توشه آخرت، توشه آخرت‏ چیست؟ توشه آخرت 
 :

توشه آخرت، توشه آخرت‏ چیست؟
 توشه آخرت
: مسافرى که در سفر، زاد و توشه با خود مى‏ برد، هدفش رفع نیازها و حاجت‏هایى است که در سفر و یا مقصد برایش پیش مى‏آید و به همین خاطر زاد و توشه باید متناسب با آن نیازها و جوابگوى آنها باشد. در سفر به وطن اصلى و جایگاه ابدى یعنى سفر آخرت، چون هر مسافرى که پا در این جاده مى‏ گذارد ممکن نیست دوباره برگردد و از مشکلات و نیازها و توشه‏اى که براى آن لازم است، خبرى براى دیگران بیاورد، لذا باید از طرف کسانى که با ویژگى‏هاى این سفر کاملاً آشنا بوده واز فراز و نشیب این راه باخبرند، راهنمایى‏هاى لازم در اختیار ما قرار داده شود تا زاد و توشه‏اى در خور آن فراهم سازیم. پس باید سراغ آن خالقى برویم که معمارِ ساختمانِ وجودِ انسان است و ابتدا و سرانجام انسان و منازلى را که او مى‏پیماید، از علم بیکران او پنهان نبوده و نخواهد بود و نیز باید به دست‏پروردگان مستقیم خداى متعال که انبیا و اولیاى عظیم‏الشأن اویند مراجعه نمود و نشانه‏هاى راه و خصوصیات مقصد و توشه‏اى را که در این مسیر به کار مى‏آید از آنان سۆال نمود.
ما نیز با استناد به این دو مقوله ( آیات و روایات) به بررسی این مطلب می پردازیم:
از منظر قرآن کریم، آخرت قرارگاه و دنیا گذرگاه است: ... و ان الاخرة هى دار القرار (1) ؛ و در حقیقت، آن آخرت است که سراى پایدار است.
توشه این قرارگاه را باید از گذرگاه دنیا بر گرفت؛ چنان که امیرمۆمنان (علیه‏السلام) مى‏فرماید: (2) ؛ از گذرگاهتان توشه‏اى براى قرارگاهتان بردارید.
دنیا براى شما به عنوان سراى ثابت و قرار آفریده نشده، بلکه آفریده شده تا عبورگاه باشد و از آن کردار صالح براى سراى قرار ، زاد و توشه بردارید. 3
1. ایمان‏
ایمان، نخستین توشه و عامل برخوردارى از نعمت‏هاى آخرت است: و لاجر الاخرة خیر للذین ءامنوا و کانوا یتقون (4) ؛ و البته اجر آخرت، براى کسانى که ایمان آورده و پرهیزگار بودند، بهتر است.
بشارت در زندگى دنیا و آخرت براى مۆمنان و پرهیزگاران است: الذین ءامنوا و کانوا یتقون * لهم البشرى فى الحیوة الدنیا و فى الاخرة... (5).
از همین رو پیامبران که بالاترین درجه ایمان را دارند در آخرت در شمار صالحان و شایستگان از آبرومندان و مقربان خواهند بود.
 و البته هم چنان که ایمان عامل برخوردارى در آخرت است، بى‏ایمانى و کفر مایه عذاب است:
فاما الذین کفروا فاعذبهم عذاباً شدیداً فى الدنیا و الاخرة و ما لهم من ناصرین (6) ؛ اما کسانى که کفر ورزیدند، در دنیا و آخرت به سختى عذاب شان مى‏کنم و یاورانى نخواهند داشت.
هر کس راهى غیر از اسلام را دنبال کند، در آخرت زیان کار است: و من یبتغ غیر الاسلم دینا فلن یقبل منه و هو فى الاخرة من الخسرین (7) ؛ و هر که جز اسلام دینى (دیگر) جوید، هرگز از وى پذیرفته نشود و وى در آخرت، از زیان کاران است.
و لا یحزنک الذین یسرعون فى الکفر انهم لن یضروا الله شیئاً یرید الله الا یجعل لهم حظاً فى الاخرة و لهم عذاب عظیم (8) ؛ کسانى که در کفر مى‏کوشند تو را اندوهگین نسازند، زیرا آنان هرگز به خدا ضررى نمى‏رساند... و در آخرت براى آنان عذابى بزرگ است.
مشرکان نیز در آخرت عذابى دشوار پیش رو خواهند داشت:
و جعلوا لله شرکاء... لهم عذاب فى الحیوة الدنیا و لعذاب الاخرة ... (9) ؛ و براى خدا شریکانى قرار دادند... براى آنان در زندگى دنیا عذابى است و قطعاً عذاب آخرت دشوارتر است.
هم چنین، کسانى که از ایمان به کفر برگردند و مرتد شوند، کردارشان تباه مى‏شود و اهل آتش خواهند بود:
... و من یرتدد منکم عن دینه فیمت و هو کافر فاولئک حبطت اعملهم فى الدنیا و الاخرة و اولئک اصحب النار هم فیها خلدون (10).
وعد الله المنفقین و المنفقت و الکفار نار جهنم خلدین فیها * اولئک حبطت اعملهم فى الدنیا و الاخرة و اولئک هم الخسرون (11) ؛ خدا به مردان و زنان دو چهره و کافران، آتش جهنم را وعده داده است در آن جاودانه‏اند. اعمال آنان در دنیا و آخرت به هدر رفت و آنان همان زیان کاران‏اند (12).
2. تقوی
در آیات پر شمار در کنار ایمان، تقوا، و پرهیزگارى نیز شرط بهره‏مندى از نعمت‏هاى آخرت دانسته شده: فان خیر الزاد التقوى (13) ؛ بلکهتقوا بهترین توشه آخرت‏معرفى شده است:
و لاجر الاخرة خیر للذین ءامنوا و کانوا یتقون (14) ؛و البته اجر آخرت براى کسانى که پروا پیشه مى‏کنند، بهتر است. و آخرت سراى نیکویى براى پرهیزکاران است.
... و لدار الاخرة خیر و لنعم دار المتقین (15) ؛ و قطعاً سراى آخرت بهتر است و چه نیکو، سراى پرهیزگاران است.
... و الدار الاخرة خیر للذین یتقون... (16) ؛ و سراى آخرت براى کسانى که پروا پیشه مى‏کنند، بهتر است.
... و الاخرة خیر لمن اتقى... (17) ؛ و براى کسى که تقوا پیشه کرده، آخرت بهتر است.
3. عمل صالح‏
از آیات قرآن استفاده مى‏شود که براى بهره‏مندى از نعمت‏هاى آخرت ایمان به تنهایى کافى نیست، بلکه افزون بر آن، عمل صالح نیز لازم است:
... من ءامن بالله و الیوم الاخر و عمل صلحاً فلهم اجرهم عند ربهم و لا خوف علیهم و لا هم یحزنون (18) ؛ هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان داشت و کار شایسته کرد، پس اجرشان را پیش پروردگارشان خواهند داشت و نه بیمى بر آنان است و نه اندوهناک خواهند شد.
... للذین احسنوا فى هذه الدنیا حسنة و لدار الاخرة خیر... (19) ؛براى کسانى که در این دنیا نیکویى کردند (پاداش) نیکویى است و قطعاً سراى آخرت بهتر است.
گواه دیگر مطلب، وعده پاداش آخرت به مسلمانانى است که پس از تحمل شکنجه‏ها و سختى‏ها با عمل نیکوى مهاجرت، دین خود را حفظ مى‏کنند:
و الذین هاجروا فى الله من بعد ما ظلموا لنبوئنهم فى الدنیا حسنة و لاجر الاخرة اکبر لو کانوا یعملون (20).
هم چنین وعده اعطاى پاداش دنیوى و اخروى به مردمى است که در رک

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید