گمشده در غبار(حاج قاسم soleymani)
آروم و عادیآروم و عادی
گمشده در غبار(حاج قاسم soleymani)

اما آیا تورات در متن عبری نیز به همین معنا به

اما آیا تورات در متن عبری نیز به همین معنا به

اما آیا تورات در متن عبری نیز به همین معنا به کار رفته است؟ خیر، زیرا دانشمندان این را رد می‌کنند و در واقع آن ترجمه را خطا می‌دانند. آنان بر‌آن‌اند که کلمه‌ی «تورات» در متن عبری به معنای تعلیم و آموزش بوده و مقصود از آن تعلیم خدا به قوم اسرائیل است. (4) البته گفته می‌شود که کلمه‌ی nomos یونانی هم به معنای «قانون» صِرف نیست و معنایی وسیع‌تر دارد (5) و ترجمه‌ی آن به lex لاتینی دقیق نبوده است. در مجموعه‌ی عهد قدیم، کلمه‌ی «تورات» به چند گونه به کار رفته است. گاهی این کلمه به یک عمل یا شعائر دینی اضافه می‌شود: «تورات قربانی سوختنی» (لاویان، 6: 9)، «تورات قربانی جرم» (همان، 7: 1)، «تورات نذیره» (اعداد، 6: 13 و 21). گاهی به مضافٌ الیه این کلمه، شعائر و اعمال متعددی عطف شده است: «این است تورات قربانی سوختنی و هدیه آردی و قربانی گناه و قربانی جرم و قربانی تقدیس و ذبیحه سلامتی» (لاویان، 7: 37)؛ «این است تورات برای هر بلای برص و برای شعفه. و برای برص رخت و خانه. و برای آماس و قوباء و کلمه براق. و برای تعلیم دادن که چه وقت نجس می‌باشد و چه وقت طاهر، این تورات برص است» (لاویان، 14: 54-57). همچنین گاهی پس از بیان مجموعه‌ای از مقررات به آنها با کلمه‌ی «تورات» اشاره می‌شود: «و خداوند به موسی و هارون گفت این است فریضه فصح… یک تورات خواهد بود برای اهل وطن و به جهت غریبی که در میان تو نزیل شود» (خروج، 12: 43-49).

به نظر می‌رسد که در فقرات فوق گریزی از ترجمه‌ی کلمه «تورات» به «قانون» نباشد. و به همین دلیل در ترجمه‌های انگلیسی (و نیز فارسی و عربی) عموماً در چنین مواردی این کلمه به «قانون»، «مقررات»، «احکام» و مانند اینها برگردانده شده است. اما آیا از این موارد می‌توان استنباط کرد که معنای لغوی آن همین «قانون» است؟ برخی بر آن‌اند که این موارد قدری ترجمه به «قانون» را موجه می‌سازد. (6) برخی دیگر هم می‌گویند که در پشت همه‌ی این موارد معنای تعلیم و آموزش نهفته است. (7)

کاربرد دیگر این کلمه در مجموعه‌ی عهد قدیم به گونه‌ای است که اشاره به کتاب خاص حضرت موسی، یعنی اسفار پنج‌گانه، دارد: «و این است توراتی که موسی پیش روی بنی‌اسرائیل نهاد» (تثنیه، 4: 44)؛ «موسی برای ما توراتی امر فرمود که میراث جماعت یعقوب است» (تثنیه، 4: 33)؛ «فقط قوی و بسیار دلیر باش تا برحسب تمامی توراتی که بنده‌ی من موسی تو را امر کرده است متوجه شده عمل نمایی» (یوشع)؛ «برحسب آنچه در تورات موسی مرد خدا مکتوب است» (عزرا، 3: 2)؛ «تورات بنده‌ی من موسی را که آن را با فرایض و احکام به جهت تمامی اسرائیل در حوریب امر فرمودم، به یاد آورید» (ملاکی، 4: 4). هر چند کلمه‌ی تورات در فقرات فوق نیز در ترجمه‌های لاتینی، و به تبع آنها ترجمه‌های انگلیسی، به قانون ترجمه شده است، اما برخی معتقدند که این موارد اشاره به کتابی خاص، یعنی اسفار پنج‌گانه تورات دارد، که کتاب خاص حضرت موسی است و در مجموعه‌ی عهد قدیم قسیم کتاب‌های انبیا و نوشته‌هاست. (8)

معانی متعدد کلمه‌ی «تورات» در عهد قدیم تعیین دقیق کاربردهای این واژه را دشوار کرده است. برای مثال برخی نویسندگان احتمال داده‌اند که برخی از کاربردهای این واژه در سِفر تثنیه اشاره به خود این کتاب باشد. یا برخی از کاربردهای واژه‌ی «تورات» در کتاب‌های حکمت به گونه‌ای است که حال و هوایی متفاوت را به ذهن می‌آورد: در تورات مرد حکیم چشمه‌ی حیات است (امثال سلیمان، 13: 14)، «ای پسر من، تأدیب پدر خود را بشنو و تورات مادر خویش را ترک منما» (همان، 1: 8). در دو فقره‌ی فوق واژه‌ی تورات به معنای صِرف تعلیم و آموزش به کار رفته است. (9)

شاید بتوان گفت در مجموعه‌ی عهد قدیم سه مصداق برای واژه‌ی «تورات» بارزتر می‌نماید:

1) آیین یا حکمی خاص یا مجموعه‌ای از احکام؛
2) تعلیم و آموزش، چه از ناحیه‌ی خدا و چه افراد دیگر؛
3) کتاب خاص حضرت موسی یا اسفار پنج‌گانه؛

و از آنجا که مجموعه‌ی عهد قدیم را یهودیان و مسیحیان معتبر و مقدس می‌دانند پس این کاربردها هم باید بین آنان مشترک باشد. در اناجیل و در سخنان منسوب به حضرت عیسی (ع) کلمه‌ی «تورات» چندین بار به کار رفته و عموماً به معنای اسفار پنج‌گانه است؛ چرا که این کلمه اکثراً به کتاب‌های انبیا عطف شده است: «نیامده‌ام تا تورات یا صحف انبیا را باطل سازم» (متی، 5: 17)؛ «در این دو حکم تورات و نوشته‌های انبیا خلاصه شده است» (همان، 22: 40).

البته واژه‌ی تورات، در طول تاریخ دین یهودیت، توسعه یافت و کاربردهای دیگری هم پیدا کرد که ویژه‌ی یهودیت است.

تورات کتبی و تورات شفاهی

یکی از توسعه‌های معنای کلمه «تورات» در ادبیات تلمودی صورت گرفته است. در این ادبیات، و بالتبع در یهودیت پس از آن، این اعتقاد وجود داشته که حضرت موسی (ع) دو تورات آورده است، یکی مکتوب و دیگری شفاهی. براساس این اعتقاد حضرت موسی (ع) در سینا مطالب زیادی را از جانب خداوند دریافت کرد که بخش کوچکی از آن اسفار پنج‌گانه است. او علاوه بر این اسفار، همه تعالیمی را که انبیای پس از او آورده‌اند دریافت کرد؛ تعالیمی که در مجموعه‌ای، گرد آمد که مسیحیان آن را عهد قدیم و یهودیان آن را عهد می‌نامند و کل این مجموعه «تورات کتبی» خوانده می‌شود. اما حضرت موسی تعالیم دیگری را هم دریافت کرد و به بنی‌اسرائیل سپرد که مکتوب نبود، بلکه قرن‌ها سینه به سینه می‌گشت تا اینکه سرانجام در قالب تلمود مکتوب گردید.

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید