إل یـــاســـــین
آروم و عادیآروم و عادی
إل یـــاســـــین

مهدی طهماسبی، پاسدار مدافع حرم در نبرد با تروریست‌های تکفیری در

مهدی طهماسبی، پاسدار مدافع حرم در نبرد با تروریست‌های تکفیری در

مهدی طهماسبی، پاسدار مدافع حرم در نبرد با تروریست‌های تکفیری در استان حلب در شمال سوریه به فیض شهادت نائل آمد. همسر شهید طهماسبی : دست پدر ومادرش را می بوسید حتی کف پاهایشان را می بوسید. با پدر ومادرم هم خیلی دوست بود واقعا آقا مهدی دوست داشتنی بود خدا مهرش را در دل همه جا کرد.
همسرم بنده خوب خدا بود


پدر من و آقا مهدی هر دو پاسدار بودند از کلاس پنجم ابتدایی رفت و آمد خانوادگی داشتیم پدر آقا مهدی از کودکی می گفت باید عروسم شوی رفت و آمدها ادامه داشت تا اینکه سال 85 ازدواج کردیم. اولین چیزی که ازمهدی متوجه شدم ، توجه به نماز اول وقت و انجام واجبات بود، بعد از آن احترام به خانواده مخصوصا احترام به پدر و مادر. پدر و مادر مهدی درکاشان زندگی می کردند. دست پدر ومادرش را می بوسید حتی کف پاهایشان را می بوسید. با پدر ومادرم هم خیلی دوست بود واقعا آقا مهدی دوست داشتنی بود خدا مهرش را در دل همه جا کرد.

آقا مهدی، بندگی کردن را خوب بلد بود. حسن ظن قابل توجهی داشت و همین عامل آرامش من بود.

تربیت فرزند باعمل صالح

رفتار مهدی در خانه خیلی خوب بود. بعد صرف غذا دست مرا می بوسید و پسرم امیر محمد را هم تشویق میکرد که این کار را انجام دهد. که این عمل بابت قدردانی از من بابت خانه داری و تربیت فرزند بود. رابطه عاطفی خاصی با فرزندانش داشت. هنگام نماز خواندن، از رکعت اول تا آخر،امیر محمد روی شانه پدرش آویزان می شد. مهدی درجواب این رفتار به من میگفت دوست دارم بچه ام به نماز و تاثیری که در اخلاق میگذارد پی ببرد و نسبت به نمازگذار حسن ظن داشته باشد..

شاعری گمنام

آقا مهدی شعر می گفت ، مداحی می کرد. دلش نمی خواست شعرهایی که برای مداحی یا برای اهل بیت (ع) می سراید به نام خودش خوانده شود.

به او گفتم این اشعار زمینه خوبی برای چاپ یک کتاب اشعار آبینی می تواند باشد؛ اما آقا مهدی دلش میخواست شعری که برای اهلبیت (ع) می سراید درگمنامی باشد.

مهدی جانم می دانست همه اجرها در گمنامی است و دلش میخواست در شاعری هم گمنام باشد.



لبخند فراموش نشه

به دانشجوها می گفت: لبخند، فراموش نشه ...

ساده ترین کاری که می توانید برای همسر و یا مادرتان انجام دهید همین است!



مهدی بی قرار رفتن بود

نهم خرداد ماه 95 بود که مهدی وصیت نامه ی خودش را نوشت چون قرار بود مهدی 9 خرداد به سوریه اعزام شود، ولی سفرش کنسل شد. بعد از دو روز با مهدی تماس گرفتند که دوباره سفرت به عقب افتاده و احتمالا 13 خرداد به سوریه اعزام می شود. از نهم تا 13 خرداد که چهار روز بیشتر نبود در این مدت مهدی خیلی ناراحت بود اما وقتی مطمئن شد که قرار اعزامش حتمی است چهره اش نورانی تر شده بود. روز آخر دو تا پسرانش را روی پاهایش می نشاند و با آنها بازی می کرد، من داشتم مهدی را میدیدم و در دلم می گفتم نکند این آخرین باری باشد که مهدی را می بینم.



قولی که مهدی به دختر شهید داد

یک شب دختر سه ساله شهید ابراهیم عشربه را برده بود شهر بازی و کلی برایش عکس و فیلم گرفت.

وقتی به خانه برگشت، گفت: به معصومه کوچولو قول دادم این بار که رفتم هر طور شده بابا ابراهیمش را با خودم بیاورم. بچه رنگی به صورت نداشت خیلی لاغر شده بود.

رفت جلوی قاب عکس شهید ایستاد و آه بلندی کشید.

دوباره گفت: هر وقت چشمم به سه دختر قد و نیم قد ابراهیم می افتد، نمی دانی چه حالی می شوم جگرم آتش می گیرد.

آستین های دستش را بالا زد همینطور که داشت به محاسنش دست می کشید، آرام گفت: خجالت می کشم تو صورت دخترها نگاه کنم.

رفت اما پلاک سوخته اش برگشت.


قولی که به مهدی دادم

چند روز قبل از سفر دوم مهدی به جبهه سوریه به خودم می گفتم باید تمام توانم را برای پسرانم بگذارم. از وقتی پدرشان شهید شود، بچه های مدافع حرم میشوند.

باید نبودن پدرشان را من جبران کنم تا پدرشان برگردد.

این روزها به آقا مهدی می گفتم با این سفر شما، منم فرصتی پیدا می کنم که به خدا نزدیکتر شوم.

به مهدی می گفتم پای قولی که از من گرفتی که مراقب خودم و بچه ها باشم، بی تابی نکنم، شاد باشم مثل همیشه و از خدا کمک بگیرم، خواهم ماند.

مهدی در روزهای آخر گفته بود این روزها خیلی حسین برایم شیرین شد. به حسین بابا گفتن را یاد بده تا من برگردم، هرچند دل کندن سخت است، ولی برخودم واجب میدانم که فقط به فکر بچه های خودم نباشم، به فکر بچه شیعه های محاصره شده در سوریه هم باشم.



دائم الذکر

هرجا بود هرکاری می کرد، جمعی درست می کرد، میان دار می شد و مشغول به ذکر گفت حتی برای خواستگاری هم آماده بود ازاین ذکر گفت. از شرایط گفتن ذکر و اینکه بدون آن چیزی در بساطش ندارد خیلی برای اینکه بتواند دائم الذکر شود التماس کرده بود، نیمه شب ها بلند بلند گریه میکرد. مرد که بلند بلند گریه نمی کند اما او گریه می کرد، سجاده اش شده بود چاره تنهایی اش.

کوچه میدید گریه می کرد، مزار شهید- گمنام میدید گریه می کرد، بقعه امام زاده ای غریب میدید گریه می کرد.

دست زخمی میدید گریه . بچه 6 ماهه میدید گریه می کرد. زبان به ذکر میگرفت و چشم به اشک، گریه می کرد.

حالا با همین ذکر در کوچه تنگ حلب چند قدمی نرفته بود که جلوی چشمانش تا تلی از هیزم دید، گفت «وای مادر ..یا زهرا..»

صبر کردند تا آتش خاموش شود. از او دیگر چیزی نمانده بود جز پلاکی که روی آن ذکر نقش بسته بود. « یا فاطمه الزهرا (ص)»

منبع : کتاب " راز پلاک سوخته "

16 خرداد سالروز شهادت این شهید

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید