هر روز!
هر روز!

‫گران ترین ماشین جهان چگونه ساخته شد؟‬ : ‫گران ترین

‫گران ترین ماشین جهان چگونه ساخته شد؟‬ : ‫گران ترین

‫گران ترین ماشین جهان چگونه ساخته شد؟‬
: ‫گران ترین ماشین جهان چگونه ساخته شد؟‬
: در شهرهای هیوستون،‌ مونیخ و مسکو اتاق‌های کنترل بزرگی وجود دارد که نمایشگرهای غول‌پیکری به دیوار مقابل آن‌ها نصب شده است. روی این نمایشگرها، در همه‌ی ساعات روز فیلمی به صورت زنده پخش می‌شود. تصاویری زنده و کسل کننده از زندگی ساکنان ایستگاه فضایی بین‌المللی. فضانوردان مرتب از این سو به آن سو می‌روند، کارهای روزمره‌ی خود را انجام می‌دهند و گاهی اوقات برای تماشاگران زمینی شیرین‌کاری می‌کنند. ایستگاه فضایی بین‌المللی سازه‌ای به اندازه‌ی یک زمین فوتبال بزرگ است که در مداری به فاصله‌ی ۴۰۰ کیلومتری از سطح زمین قرار دارد. این ایستگاه یک شاهکار مهندسی و نتیجه‌ی همکاری بین‌المللی کشورهای مختلف دنیاست. یک همکاری خیلی خوب که درست پس از اتمام جنگ سرد و در سال‌های پایانی قرن بیستم صورت گرفت. این ایستگاه چرا ساخته شد و ایده‌ی آن از کجا آمد؟ چگونه مهندسان توانستند آن را نه بر روی زمین، بلکه آجر به آجر در محیط بی‌گرانش،‌ بی‌هوا و خطرناک فضا بسازند؟
به گزارش : از سال ۲۰۰۰ که «ایستگاه فضایی بین‌المللی» (ISS) سکونت‌گاه دائمی انسان شده، فضانوردانی از کشورهای مختلف، شامل روسیه، آمریکا، ژاپن، کانادا و اتحادیه‌ی اروپا به آن‌جا سفر کرده‌اند. فضای داخلی ایستگاه فضایی به اندازه‌ی یک خانه‌ی ۶ خوابه است و این سازه هر ۹۰ دقیقه یک دور در مدار زمین می‌چرخد. گاهی اوقات می‌توانید ایستگاه فضایی را مثل ستاره‌ای که خیلی سریع در آسمان حرکت می‌کند ببینید. فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی زندگی می‌کنند، کار می‌کنند، می‌خورند، می‌خوابند، ورزش می‌کنند و البته گاهی اوقات مجبورند توالت خراب شده‌ی ایستگاه را تعمیر کنند. این واقعیت زندگی روزمره‌ی ساکنان ایستگاه فضایی بین‌المللی است. با این حال وقتی داستان پیچیده‌ و انگیزه‌ی ساخت این سازه‌ی فضایی عظیم‌الجثه را مرور می‌کنیم، می‌بینیم که این پروژه چیزی فراتر از ساخت مکانی برای زندگی و کار فضانوردان است. این ایستگاه، یک دستاورد مهندسی بسیار بزرگ و فراتر از آن، یک دستاورد سیاسی فوق‌العاده بوده است.
بخشی از داستان ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی، از ۲۰ نوامبر ۱۹۹۸ آغاز می‌شود. زمانی که نخستین ماژول ایستگاه فضایی را روس‌ها به فضا فرستادند. «ریچارد هالینگهام» (Richard Hollingham) گزارش می‌دهد.
زاریا؛ ۲۰ نوامبر ۱۹۹۸
من یکی از سه خبرنگار بین‌المللی هستم که توانسته‌اند از سیستم شدیدا بروکراتیک روس‌ها عبور کنند و به پایگاه فضایی بایکنور در قزاقستان برسند. روس‌ها معمولا عادت ندارند به خبرنگاران خارجی اجازه‌ی ورود به این جور مکان‌ها را بدهند. به هر صورت جایی که اکنون ایستاده‌ام، در حقیقت سقف سیلوی نگهداری از یک موشک‌ هسته‌ای است. هوا فوق‌العاده سرد است و منتظر ایستاده‌ایم. پشت سر ما یک بلندگوی خیلی قدیمی به صدا در می‌آید و با صدایی نخراشیده، حضار را از پرتابی قریب‌الوقوع با خبر می‌کند. در دوردست، می‌توان موشک غول‌پیکر روسی پروتون را دید. این موشک، اولین ماژول ایستگاه فضایی بین‌المللی به نام «زاریا» (Zarya) را به فضا پرتاب می‌کند.
جالب این‌جاست که هیچ شمارش معکوسی وجود ندارد. زمان پرتاب فرا می‌رسد و موشک پروتون با سر و صدایی عجیب،‌ غرش و دود فراوان از زمین کنده می‌شود و به آسمان می‌رود. پس از چند دقیقه موشک در پس ابرها ناپدید می‌شود. علی‌رغم هوای نامساعد، پرتاب کاملا موفق است و خبر آن خیلی سریع سرخط خبرگزاری‌های مختلف دنیا قرار می‌گیرد. با این حال بسیاری از خبرنگاران و کارشناسان به این پروژه بدبین هستند، چرا که هم اکنون نیز پرتاب زاریا یک سال از برنامه عقب بوده و به نظر می‌رسد کل برنامه بیش از بودجه‌ی پیش‌بینی شده پول نیاز داشته باشد.

بیشتر کسانی که با آن‌ها صحبت می‌کنم، به این برنامه بدبین هستند. هرچند از سال‌ها پیش جلسات و صحبت‌های زیادی پیرامون آن شده، ولی برای مثال دولت بریتانیا حاضر نشد هیچ کمک مالی به آن بکند. یکی از مسئولان ارشد دولتی بریتانیا،‌ این ایستگاه را «فیل سفیدی که در مدار می‌چرخد» خوانده بود. «والری نیل» (Valerie Neal) که یک مورخ فضایی است می‌گوید: «در ناسا افراد خیلی به این پروژه خوشبین هستند. ولی خارج از ناسا مردم به این برنامه بدبین‌اند.» او این‌طور ادامه می‌دهد: «فشار زیادی برای لغو پروژه وجود نداشت، ولی به هر صورت برنامه در معرض خطر بود.» با این حال پروژه‌ی ایستگاه فضایی بین‌المللی، فراتر از یک برنامه‌ی فضایی عادی است. جنبه‌های سیاسی و دیپلماتیک به اندازه‌ی جنبه‌های علمی آن مهم هستند. برای فهمیدن ریشه‌های ساخت ایستگاه فضایی، باید به اوایل شروع مسابقه‌ی فضایی برگردیم.
سالیوت ۱؛ آوریل ۱۹۷۱
ایده‌ی ساخت ایستگاه‌های فضایی به چند دهه قبل باز می‌گردد. آن زمان تفکر بدین شکل بود که برای سفرهای طولانی مدت به ماه و مریخ، به ایستگاه‌هایی موقت در فضا احتیاج داریم. برای مثال در دهه‌ی ۱۹۵۰، «ورنر فون براون» (Wernher von Braun) پدر موشک‌های امروزی، پیشنهادی مبنی بر ساخت ایستگاه‌های فضایی برای سفر به ماه داده

برای ارسال اولین نظر کلیک کنید